polente gezegeni

iş daha önemli(ymiş)

2012-02-18T13:02:00.005+02:00

Bir kaç aydır sabah, akşam, hafta içi, hafta sonu ayrımı yapmaksızın neredeyse 7/24 çalışan bir kocam var. Bu anlamsız yoğunluk öncesinde 2 yıl okul tatili olarak adlandırabileceğimiz bir dönemden geçtik. Önce uzun bir yol yaptık bknz ardından saatlerini kendi ayarladığımız bir iş sayesinde uzun kahvaltılar, güneşli havalarda sahilde gezintiler ve aramızda büyüyen bir bebekle 18 ay daha geçti. Her güzel şeyin olduğu gibi bu dönemin de sonu geldi, bebekli hayatın maddi dayatmaları, şehirde yaşamanın getirdiği tüketme durumunun üzerine belirsiz tarihli ödemeler, kariyer denen iblisin çağrısı eklenince evden çıkıp yeniden işe dönüldü. ilk bir kaç hafta pek güzel geçti, pek afili yeni ajans, her ay hesaba tıkır tıkır yatan maaş ve yenibaştan yapılmaya başlanan yol planları, sonra iş çığırından çıkmaya başladı ve ilk satırda yazdığımız duruma gelmemiz 5 haftacık sürdü.

Uzun ömrümüzün o kısacık 5 haftası, nedir değil mi? Artık hiç plan yapamayan, güneşli ya da güneşsiz günleri birisi iş yerinde diğeri evde geçiren, ancak gece yarıları birbirinin yüzünü gören bir çift olduk.

Biz şikayet ederken bu durumdan ebeveyn dünyasıysa, her katılınamayacak programa dair o pek sevdikleri cümleyi kurmaya devam ediyor "iş daha önemli tabi" Pardon da nasıl daha önemli, büyürken görülemeyen bir bebekten, güneşin doğup battığını anlayamamaktan daha mı kıymetli, bir kutunun içine sıkışıp titrler kazanmak.
İş önemsiz demiyorum, sonuç olarak hayatımızı idame ettirebilmemiz için işe ihtiyacımız olduğu kesin, ama o iş ev kredileri, araba kredileri, bok püsür almak için mi önemli, hoş böyle söyleyince de klasik ebeveyn cevabı "tabii siz daha gençsiniz anlamıyorsunuz" oluyor.

Şimdi oturdum, düşünüyorum bu iş neler değiştirdi hayatımızda, dahası yaşayışımızda.
Aidatı ödüyoruz, hala küfrediyoruz o ayrı.
Belirsiz zamanlardan haftada bir, yarım gün, temizlikçi kadın moduna geçtik, ev temiz, ben temizlikçi kadın durumundan artık daha fazla haz etmiyorum, her hafta ona kahvaltı hazırlamak falan zul geliyor ama allah için ev temiz.
İlk bir kaç haftanın manyaklığı ile anlamsız alışverişler yaptık. Vicdanen içime sinmediğinden şimdilik o da rafa kalktı ama istersek alabiliriz bilgisi iyi bir his reddedecek değilim.
İki farklı rotaya iki uçak bileti ve pasaportu yenileme paraları için ekstra uzun uzadıya düşünmek gerekmedi, bu da iyi bir şey. Gerçi o biletlerden biri bu malum önemli iş nedeniyle yanacak o ayrı.
Hala yogaya gidemiyorum, geçen sefer para yoktu, şimdi bebeğe bakacak adam yok.
Sokağa tek başıma çıkmak son derece eziyetli, bebek giydir, arabaya koy bilmemneden ötürü günlük kısa yürüyüşleri rafa kaldırdım.
Sabah kahvelerinin ne anlamı ne de eski tadı kalmadı, artık onu da içmiyorum.

Bu yazıyı ara sıra güncellerim şimdilik aklıma başka bir şey gelmiyor

eşyalarımın kölesi olmuşum

2012-01-22T17:25:00.004+02:00

Olmuşum da ne demek adeta bir çöp evde yaşama yolunda emin adımlarla ilerliyorum.

Oğlan 10 aylık oldu, şimdiden hatırı sayılır ölçüde çeri ve çöpü birikmiş durumda, ki bu güruhun içinde kıyafetleri saymıyorum bile. Artık odasının düzenlenip kütüphanenin alt raflarının onun eşyalarına terk edilmesi gerekiyor, eh işte zurnanın zırt dediği yer de burası, Alt rafları Ömer'e terk edebilmek için önce o alt raflardaki bana ve Tansu'ya ait 'çok gerekli' dergi, cd kutusu, bilumum hatırat gibi malzemeden arındırılması gerekmekte, ama bu nasıl olacak hiç bilmiyorum, gereksiz eşyalarımdan ayrılamıyorum, sürekli "ya gereklilerse, ya bir gün gerekecekleri tutarlarsa şeklinde sabahtan beri 1998'lerden kalma dergileri tasnif etme çalışmasındayım, en fenası almışım dergiyi, belli ki bir kaç sayfa çevirmiş ve kaldırmışım, o derece pırıllar, ne tek bir kırışmış sayfa ne bir kahve lekesi, yegane eski tarafları tarihleri.
Onca yıl durmuş ve okunmamışlar, bundan sonra da okunma ihtimalleri sıfıra yakın, e niye duruyorlar orada, bilmiyorum.
Bana bir gelenlerin gelip her şeyden sıyrılmam gerek ama o gün ne zaman olacak bilmiyorum.
Ana konudan kopacağım ama bu yazıyı yazmaya başladığımdan bu yana verdiğim 5 saatlik aranın müsebbihi bebek saat 21 oldu ve halen uyumadı, bütün gün 2 sefer 45 kdan 1,5 saat kadar uyudu, sabah zaten 6:58'de uyanmıştı. Çok yorgunum, bebeğe ve yorgunluğuma rağmen eşyalarıma bağlılığım göz yaşartıyor.
Neyse artık olurda bir haftasonu bebeğin babası evde olursa o dergileri atmam için bana destek verir. Bu arada bu yazıyı okuyupta eski National Geographic, Jazz, Atlas, Tarih dergisi isteyen olursa bir yorum bıraksın lütfen.

nerde kalmıştık?

2012-01-17T22:55:00.004+02:00

Tamamlanmak durumunu düşünecektim. Düşünecek zaman bulma, konsantre olma, hali olma konularında ciddi bir sıkıntı yaşıyorum. 10 aylık bir bebek, 7/24 çalışan bir koca.

Ama gene de biraz olsun kafamı toparladım ve karar verdim, ben tamamlanmış falan değilim en azından benim kafamdaki tamamlanmak fiilini içermiyorum. Tamamlanmak demek, ev, bebek, koca, hayat kurmak falan değil. Aksine o hayatı hergün yıkıp yeni baştan kurabilecek cesarete sahip olmakta, bu uğurda vazgeçebilmekte. Ve tabi daha önemlisi artık istememeyi becerebilmekte.

Güney Amerika'da daha tamamlanmıştım mesela. On yıllık bir hayali gerçek kılarken, her attığım adımda, geride bıraktığım tek bir şey için dahi en ufak bir pişmanlık duymazken daha tam hissdiyordum. Bu demek değil ki, memlekete döndüm ve artık eksik hissediyorum, yok öyle bir şey, sadece tam değilim.

Tam olabilmem için kafamdaki tüm soru işaretleri, ucu açık kararlar, planlar falanlar filanların nihayete ermesi gerek. E bunun içinde daha çoook vakit gerek. Ne zamanki köşeme kıvrılıp elime kitabı alacağım, artık canım tek bir yeni satır dahi yazmak, okuduklarımdan çıkarımlar yapmak istemeyecek, yollar beni heyecanlandırsa da kışkırtmayacak, sürekli seyahat planları yapmaz olacağım, sahip olma isteğim törpülenecek, daha okunmamış onlarca kitap duruken doymayan bir açlıkla yeni kitaplara saldırmayı bırakacağım, var olan ağırlıklardan kurtulup eşyanın kölesi olmayı bırakacağım, satın alma durumumu sadece gerekenle sınırlandırmayı becereceğim, kimsenin nerede, nasıl, kiminle ne yaptığı değil umurumda olmamak farkında bile olmayacağım, kısaca gerçekten olgunlaşıp halimden kayıtsız şartsız memnun olmayı öğreneceğim, o zaman işte tamamdır.

Yani imkansızdan bahsediyoruz.

tamamlanmış, kime göre, neye göre?

2012-01-07T20:41:00.002+02:00

Evli, bebekli ve işsiz birisiyim. Ama tamamlanmış-ım. Geçen gün bir arkadaşımla konuşuyorduk böyle dedi bana. Sevdiğin birisi ile evlisin, bebeğini büyütüyorsun, karışanın görüşenin yok, benim taraftan bakınca tamamlanmış görünüyor, neyse ki ardından daha ne ister insan gibi bir cümle kurmayıp tabi senin taraftan öyle durmuyor olabilir diyerek toparladı durumu.
Şimdi ben düşünüyorum, benim taraftan nasıl görünüyor? Doğru evli ve bebekliyim, bebek başlı başına dev bir iş olsa da ısrarla onun bir iş olduğunu kendi kendime kabullenemediğimden, aralıklarla kendimi işe yaramaz hissediyorum. Çalışmıyorum da, çünkü kariyer denen kavrama inanmıyorum, günler ve gecelerce bir iş yerinde kalmak/adamak bana göre değil, hırsım yok ve neyseki şu an için çalışmamı gerektirmeyecek kadar para kazanan bir kocam var.
Tamamlanmak ne demek, bunun üzerine biraz düşünmem gerek

ölüm bir varmış bir yokmuş

2012-01-02T12:42:00.007+02:00

Bebek sahibi olduktan sonra ölüm düşüncesi daha fazla aklıma gelmeye başladı. ölümden korkan ya da lorkmayan birisi değildim, sadece aklıma getirmemeye çalıştığım bana uzak bir konuydu diyelim, bu da bir nevi korku oluyor belki de.
bebek doğduktan sonraysa bir anda sürekli bir arada olmam gereken bir canlıyla yaşamak ve öncelikleri ona göre belirleme durumu oluştu. Besle, uyut, temizle, eyle, falan filan gibi gündelik aktivitelerin arasında benim için bir de ölme butonu eklendi. Minik, tek başına, bensiz ne yapar gibi bir düşünceden ziyade, ben daha onu yeterince sevemedim, nasıl konuşacak, yürüyecek, eğlenceli bir tip olacak mı gibi daha bencilce bir duygu içerisindeyim. Bir takım felaket senaryolarım da mevcut ama aklıma getirdiğimde bile hızla o fikirden uzaklaşmaya çalıştığımdan, yazarak daha belrgin kılmaya niyetim yok.

Başlığa gelince tüm bu ruh hali içerisinde dolanırken arkadaşlarımdan biri bu kitabı okuduktan sonra ölüme dair tüm bakış açısının değiştiğini artık ölme fikrinin onu hiç rahatsız etmediğini söyledi, tüm bunları ben ikinci elden duydum, konuşmanın başlangıç kısmında olaya dahil değildim. Konuşmanın birinci elden muhattabı için kitabı aramaya başladık, baskısı bitmiş. İnternette bakarken kitabın bende olduğunu uzundur da okumayı ertelediklerimin içerisinde olduğunu fark ettim. Dün gece itibarı ile de okumaya başladım.
Bitirdikten sonra bir tur daha yazarım.

2012 ile birlikte Polente Gezegeni'ne de geri dönmüş bulunuyorum iç karartıcı bir konu ile de olsa, hadi bakalım.

belki bir gün yeniden

2011-06-02T00:39:00.001+03:00

Buraya ne kadar uzun zamandır yazmamışım, babamın sonu blogumun da sonu olmuş. Bir devrin sonu.
Yeter bence de. Hoşçakal Polente gezegeni.

babam

2011-01-30T23:44:00.003+02:00

bir gün uyanıp bir adamın bütün hayatını mavi çöp torbalarına doldurmaya başladık. tek başıma yapamazdım, birden fazla insan olunca daha az üzücü değil ama daha katlanılır oluyor sadece.kağıtlar, eski elektronik eşyalar, onlarca ıvır zıvır. bizim için ıvır zıvır, onun için peki.
babam öldü benim. çok erken öldü. ben ne kadar çok ağlasam da ve hatta gözyaşlarımı durdurmayı beceremesem de hayattayım işte. Yemek yiyorum, uyuyorum,tuvalete gidiyorum, bir şey oluyor gülüyorum. O ise yok, artık yok, hiç yok. olan ölene oluyor, öldüğü ile kalıyor. yok oluyor. cisimsizleşiyor. odasına giriyorsun, orada değil. telefonumda hala kayıtlı babişko diye. yakında bebek gelecek. allah beni, ömere bağışladı diyen babamsa gitti. allah onu ömere bağışlamamış demek ki, sadece bir ilüzyonmuş, torununu göreceğini sanma ilüzyonu.
daha yazacak ne var ki.

öff modu

2010-12-14T11:31:00.002+02:00

sürekli aynı dairenin içinde dönüyoruz. Ameliyat bitiyor, hastanede geçen gergin günler sona eriyor, vakit geçiyor, iyi oldu derken hoop başa dönüyoruz. Yeni bir ameliyat, tekrar evde hasta başında beklenilen günler. Acılar içinde bir adam, süper memnuniyetsiz, herkesten ve her şeyden nefret ediyor, iyileşme isteği ve ümidi kalmamış gibi, her yanı ağrıyor, hiçbirimizin onu ve çektiği sıkıntıları anlamadığını iddia ediyor, çıkmayan sesi ile alev saçıyor.
diğer yandan aylardır ona bakmaktan ve bütün bu olup bitenden yorgun düşmüş hasta bakıcı, en ufak şeyden alınır olmuş, bıkkın, telefon sesinden nefret ediyor, yorgun.
bir de biz ortadakiler. ne desek havada, boş. herkes her şeyden kopuk, kimseye artık yardımlar ulaşmıyor, sonsuz uzaklık.

hasta kediden, hasta diğerlerine

2010-12-10T23:32:00.002+02:00

geçen haftalar bir hayli sinir geçti, geçti mi şimdilik bilmiyoruz, geçmiş gibi görünüyor. bakalım zamana havale edilen bir diğer hadise.
totorocum iyileşti, artık evde gördüğü her delikten dıları kaçmaya çalışıyor, şimdilik vukuatımız yok, umut ve sabırla evi sevmesini ve bu sokak sevdasından vazcaymasını ummaktan başka...

ben de değişen büyük bir göbek ve geceleri bastıran sırt ağrıları mevcut, hali hazırda 3. trimestere de girdim, bu demek oluyor ki işin %66'sı bitti.

2010-11-26T23:44:00.002+02:00

hasta bir kediyle yaşamak insanı son derece pipirik bir tip haline getiriyor. sabah saatlerinde canlanmış bir kediyken, son 6-7 saattir yerleştiği kalorifer peteği üzerinden inmeyince, üstelik zorla içirmeye çalıştığımız antibiyotik sırasında bile- ne olduğunu anlamamaya başlıyorsun. ateşi yok, burnu kuru değil, birazcık olsun bir şeyler yedi, su içmiyor, acaba nesi var? nekahat devresinde bir hayvancıktan daha fazlasını ummak belki de abartılı bir tepki. bakalım sabah ola hayrola.

totoro'dan son havadisler

2010-11-26T13:21:00.004+02:00

kedimiz iki gündür çeşitli varyasyonlarda antibiyotik, ateş düşürücü, özel mamalar ile besiye çekildikten sonra dün gece itibarı ile biraz olsun eski moduna dönmeye başladı, her çalan kapıya koşup apartmana kaçma denemeleri, camın önünde, sıçrayamadığı için, tırmanma faaliyetleri, biti kanlandı kısacası diyebiliriz, ama yemezler kendisine dikişler alınıncaya ve dahası gelecekteki ömrü boyunca sokağa çıkma yasağı koymuş durumdayız bakalım göreceğiz, becerebilecek miyiz

ota boka sevinmek

2010-11-24T10:59:00.002+02:00

evdeki durum tam bu minvalde, sabah totoro kakasını yaptı diye nerdeyse kutlama yapacaktık. Ameliyat sonrası evdeki ilk olayı, iyileşiyor demek yolunda bir adım.

yaşasın uykular

2010-11-23T22:46:00.003+02:00

bir sabah uyanmak ve hiç bel ağrısının olmaması, gayet mümkünmüş, heyhat tamamen benim gereksiz pimpirikliğim ya da fazla bilgi sağanağı da diyebiliriz sonucu kendi kendime eziyet etmişim. şimdi durum şöyle, hamile insanların uyurken sola yatmaları konusunda bir ağız birliği var, hangi kitabı okusanız, hangi internet sitesine baksanız durum bu minvalde. bense gayet sırt üstü uyumaktan haz eden bir insanım ara sıra da sağa dönümselim ama sol ııh. rahat edemediğim bir şekil. heyhat her yerde aman diim yavrunuzu oksijensiz bırakırsınız derhal diğer tarafa dönünüz uyarıları olunca, daha önce bahsettiğim yastığın yardımıyla ya da kendi yardımımla her gece sola dönüş operasyonları geçirmekte idim. Tabi bir süre sonra alışmadık götte don durmaz hesabı, sabah seanslarıma bel ağrıları eşlik etmeye başladı. sonunda dün bebek efendiyi baktırmaya doktora gidince adamcağıza durumu anlattım o da bana gayet bilimsel bir sürü şey söyledikten sonra (damarlar falan filanlar, tam olarak hatırlamıyorum) sen sırt üstü yatıp gayet güzel nefesini alıyorsun öyle yatmaya devam et bişicik olmaz dedi, şimdi ben sağ uyku selamet, hayat yeniden güzel.

totoro sensiz olmaz

2010-11-23T01:27:00.003+02:00

kedimizi aldık bugün son bir haftadır ikamet ettiği veterinerden. kafasındaki abajur ile yatmaya çalışıyor ve karnı boydan boya dikili. pek de fena dikmişler, yılbaşında hindinin içine bilumum sebze doldurulur ve ardından alelacele dikilir ya, tam o hesap.
ama en azından hayatta, evde ve yeniden normal nefes alabiliyor.
pek özlemişiz totoro'yu..

bir de Ömer beyi görmeye gittik bugün, aktif ve dinamik ebeveyn adayları olarak. kendileri 720 gr civarına gelmiş, tam yüzünü gösterirken doktorla geyik yaptığım için pek göremedim kendisini, naapalım nasıl olsa bir kaç ay sonra mütemadiyen dip dibe olacağız.

Hamilelik halleri 2 "yan sanayi"

2010-11-21T10:37:00.004+02:00

hamilelik denen olay beraberinde dev bir yan sanayini de destekliyor, her yandan binlerce gerekli gereksiz nesne etrafı sarmaya başlıyor, benim gibi olayın tamamen dışında kalan biri bile tufaya gelip bu topa giriyorsa demek ki gerçekten bu işte para var.
Bulanık anlarımda birinde üstelik de ciddi ciddi araştırarak, eski alışkanlıklar o kadar hızlı kaybolmuyor tabii, bundan bir kaç ay önce henüz normal boyutlardan fazlaca kopmamışken yegane hamile alışverişimi dev bir yastıkla gerçekleştirdim. Siz siz olun sakın ha aynı hatayı yapmayın, sakın almayın!! Bu kadar salak bir şey olamazmış, öncelikle çok büyük yataktaki diğer insana -buraya koca, sevgili kısmını koyabilirsiniz- gerçek manada yer kalmıyor ve sürekli bu kişiyi iteklemek durumunda kalıyorsunuz, bu bir efor, daha vahimi ise acaip bel ağrısı yapıyor. İddiası rahatlık, konfor daha uzun ve sorunsuz uykular olan bir yastığın bu denli kof çıkması ve benim ısrarla her gece belki de sorun bendedir onda değil şeklide yastıkla bütünleşerek uyumam sabahında da psikopot bel ağrıları ile sabahın bir vakti dikilmem değişen hormanlarımın şahane bir kazığı olarak yaşanagelen hamilelik salaklığı ile ilgili olmalı(böyle bir gerçekte var hamile kadınlar bu dönemde bir parça gerzekleşiyormuş, tabi araştırma bunu çok daha kibar bir şekilde söylüyordu)
Bayramın ilk gecesi, yavrumuz totoromuza adi bir arabanın çarpması sonucu geceyi kendisi ile birlikte salonda doğal olarak dev yastığımsız geçirince (kediyi 2 saatte bir kontrol edip nefes alıp almadığını kontrol etmek gerekiyordu) ve sabahına sıfır bel ağrısı ile uyanınca yastığın işe yaramazlığını anlamış bulunuyorum, gel gör ki kendisine alıştığım için, ısrarla dolaba kaldırabilmiş değilim. En iyisi baştan hiç bulaşmamak. Burayı okuyan hamileler varsa şayet, bir kez daha uyarmak isterim Shuma Hamile Yastığına boşuna para vermeyin, gidin o parayla sufle falan yiyin en azından güzel bir hatıranız olur.

hamilelik halleri 1

2010-11-21T10:18:00.003+02:00

hamilelik demek bir takım ağrılar demek. her güne yeni bir ağrı ile uyanıp o ağrılardan sıyrılmaya çalışmak ve günün belli bir saatinde o ağrıyı unutup bir kaç saati huzur içerisinde geçirdikten gecenin ilerleyen saatlerinde, gündüz olduğundan iki kat daha büyümüş ve gerginleşmiş karnınızla herhangi bir şey yapmaya çaba gösterip becerememe ve sinir olma durumu olarak kısaca anlatabilirim.
Sevmiyorum kardeşim ben bu hamilelik sürecini, şişman insanların ruh hallerini anlamama bir nebze yardımcı olsa da, (karnının bittiği noktada kaşınan kısmı sadece aynada görebilmeyi başarmak gibi), şişmanlardan farkı koruyup kollanması gereken bir göbek kendileri, üstelik mümkün mertebede sağlıklı besin tüketerek büyütülmesi gerekiyor. Jambon yok ve günlerdir içinde biraz yeşil salata koca bir parça jambon ve kaşar peynirinden mütevellit basri sandviçleri rüyalarımı süslüyor, bir 15 hafta daha beklemem gerek. Tatlı yok denecek kadar az, bu kurala pek riayet ettiğim söylenemez, Virgillius insanı okuyorsan burayı bana halen sufle borcun olduğunu hatırlatır, halen sokağa çıkmayı ve toplu taşımayı kullanabilmeyi başardığımı bildirmekl isterim.
Tek faydalı tarafı yoga yapmaya başlamam oldu, daha doğrusu yogadan sıkılmamam, dahası hoşuma bile gitmesi, ağrı denen illeti minimuma indiriyor olması bir yana, meğer ben halaa hareket edebilen bir insanmışım bunu da bana gösterdi.

şimdi kahvaltı saati, gidip besleneyim, daha yazacağım bu konuda çok doluyum çok.

hamile blog dünyası

2010-10-12T01:12:00.003+03:00

Muhtemelen ben de bir tuhaflık var zira geri kalan hamile kitleye bok atmak istemiyorum, gerçi birazdan ister istemez atmış olacağım. Evde olunca ve sürekli internet başında çalışmam gerekince ara sıra netteki hamile siteleri ve bloglarına da göz atıyorum, millet hakkaten kafayı sıyırmış, binlerce insan doğacak, doğmuş, büyümekte olan yavrusuna dair her türlü detayı, hatıratı geri kalan kitlenin hizmetine sunmuş durumda ve daha tuhaf olanı bunları takip eden devasa bir kitle var. Ben genelde bir iki başlığa baktıktan sonra çok sıkıldığım için, bir süre sonra kendimi pek cansız ve donuk hissetmeye başladım, nedir yani illaki çok heyecanlı acaip coşku dolu ve kendimi doğacak çocuğa adamış olmam mı gerekiyo. Doğsun nasıl olsa heyecan yaparız şimdiden olayı abartmaya ne gerek var.

2. trimester hakkında düşüncelerim

2010-09-21T11:01:00.001+03:00

ilk defa gelen gideni aratmıyor.

peki peki anladık...

2010-09-05T17:42:00.005+03:00

Her konuda en olduğunu düşünenlerin memleketinde yaşıyoruz. Ve her seferinde bu konuda taze bir hadise cereyan edip içimi kasıyor. Doğrusu kaale almadan gülüp geçmek ve uzak durmak. Uzun süredir bu şekilde yaşamayı başarsam da arada insani zaaflarım sonucu bile bile rahatsız olduğum kimi bok püsürün üzerine gidebiliyorum. Konunun başladığı olay şu; bir takım kitapla ilgili kişiler, iyi edebiyat vs gibi konuları uzun uzadıya tartışan kişiler bunlar, bir anda tüm çok satanları ve çok satan okuyanları aşağılamaya geçmiş durumdalar. Birisi çok satan okuyunca anında değersiz, kalitesiz, gereksiz bir insan oluveriyormuş. Dahası ben bir kitap kurduyum gibi cümleleri kurması falan deli saçması olarak niteleniyor. Niye? Kitap kurdu: çok okuyan değil mi, ne okuduğunun ne önemi var, ister polisiye okursun, ister çok satan, ister gelişim kitabı. Okumak kadar bir kişilik bir eylemi bile karşımızdaki insanı aşağılamaya çevirmek neden? Neden bu ülkede herkes en iyi, en zeki, en akıllı, en özel, en farklı olduğunu kanıtlama derdi içinde. Sokaklarda bunca suratsız insanın dolanma sebebi de bu kasıklığımız herhalde.

2010-08-30T16:39:00.002+03:00

Gün itibarı ile birinci trimesterini(ilk 3 aylar gibi bir şey) ardından bırakmış bir hamileyim. Ve hamilelik denen bu durumun hiç de öyle anlatıldığı üzere hayatımın en şahane dönemi olduğunu düşünmüyorum. Bedenim üzerindeki bütün kontrolüm kayboldu. üç aylar geçince durumun düzeleceği yolunda bir takım iç açıcı haberler olsa da benim pek umudum yok. Dışarıdan bakıldığında kolay gidiyor, hiç bulantım olmadı, onu bunu istemedim, iştahım artmadı. Ama gene de halimden hiç memnum değilim, yemek yemek ve yememek kısımları aç kalmak ve mide ağrısı arasında seçim yapmak şeklinde gelişiyor. Daha şimdiden gelecek bebekle birlikte -zaten hali hazırda hiçbir şey yapmayan beni-iyice bir şey yapamayan eli kolu bağlı bir tipe dönüştürmesi endişesi içerisindeyim, velhasıl kelam ultrasonda eli kolu oynayan epeyde bebeğe benzeyen bir şey görmenin dayanılmaz hafifliği de olmasa hiç çekilir şey değil.

2010-08-28T22:41:00.001+03:00

In omnibus requiem quaesivi, et nusquam inveni nisi angulo cum libro

siyami ersek hatıratı

2010-05-28T23:12:00.002+03:00

iyileşmenin ilk belirtisi acıkmak.

zooda yolda

2009-11-05T17:56:00.002+02:00

yol blogumuz hizmete açılmıştır, halen buraya uğrayan varsa
adres aşağıda

http://zoodayolda.blogspot.com

adios amigos...

2009-09-14T14:13:00.001+03:00

Zaman geldi, arafta olma halim artık nihayete ersin istiyorum. Bu blog uzunca bir süredir, kafası karışık, mutsuz, ne dediğini bilmeyen birinin iç sesine dönüştü, daha doğrusu pek kısık sesine, hiçbir şey yazılmaz oldu. Yazmıyorum çünkü ben, okumuyorum da, internetin başında twitter, facebuk, couchsurfing, bloglar falan filan geyik geyik hiçbir halta yaramayacak siteler arasında dolanmak, digiturkün karşısına yayılıp bilumum CSI ve muadili dizi izlemek daha kolayıma geliyor. Sonrasında gerizekalıca pişmanlık duyuyor olmam işin trajik yanı tabi.

Her neyse, 16 Kasımda biz gidiyoruz, insanlık için sıradan benim için zorunlu bir adım atarak başka bir kıtayı keşfedeceğiz. Ayrıntıları başka bir defterden takip edebilirsiniz.

Herkese adioss

İnsanlık onuru işkenceyi yendi mi?

2009-09-12T15:10:00.001+03:00

12 Eylül 2009, Kenan Evren halkının sevgisinin kendisini hayat döndürdüğünü söyleyecek kadar fütürsuz ve hala hayatta, peki adalet?
İlahi ya da hukuki her ikisinden de ses seda yok.

Aslında ilahi adalet işliyor, ara sıra da olsa.
Bu da günün haberi

iş yerim aslında o kadar da sıkıcı değil.

2009-09-01T11:40:00.002+03:00

İyi günler, orası X’mi?
Buyurun burası alışveriş merkezinin yönetim ofisi, hipermarketi mi aradınız?
Yok ben sizi aradım, siz de lastik satılıyormuş, fiyat sorucam.
Hipermarketi aramanız gerekiyor burası Alışveriş Merkezi Yönetim Ofisi
O zaman daha genel bir soru sorucam, bonus karta kaç taksit yapıyorsunuz?

Merhaba, siz de lastikler indirime girmiş
Yanlış yeri aradınız beyefendi burası alışveriş merkezi yönetim ofisi
Orda x mağazası yok mu?
alışveriş merkezi içerisinde x var beyefendi, ancak şu an aradığınız yer başka bir yer
E tamam işte orda lastikler indirime girmiş, sen bir gidip baksan da fiyatı bana söylesen

Merhaba, ilanı hazırlamak için logonuzu göndermeniz gerekiyor
Logo nedir?
Okulunuza ait amblem, hani kartınızda da yer alan kuş şekli var ya altında okulunuzun adı yazıyor, onu bana iletir misiniz? Çalıştığınız matbaa bilebilir.
10 dk sonra gelen mail, word fomatı içinde kartvizin fotoğrafı ve altında ekte legomuz yer alıyor notu.

Firma: Y bey odasında da mı yoksa gezintiye mi çıktı?
(X bey gün içerisinde sürekli AVM’de tur atarak eksikleri görmekle yükümlü)
Y’beyin cevabı, y bey atta gitti deyin.

nabız atıyor da gerisi fos

2009-08-24T22:42:00.002+03:00

Geçenlerde bir laf okudum bir haftadır da o lafın üzerine yatıp kalkıyorum ama cümleyi birebir de hatırlamıyorum. Şöyle bir şeydi. Uzun zamandır o gerçekleştiremediğiniz aynı fikrin-derdin mi peşindesiniz, bir nabzınıza bakın, ölmüş olabilirsiniz.

Benim durumum hakikaten bu minvalde, nabzıma da bakıyorum, pek sağlık fışkıran biri olmasam da hayatta olma durumu devam eidyor. Yılan hikayesine dönmesi dışında, sırtıma kambur, kalbime ağırlık çökerten ve gittikçe daha fazla yormaya başlayan şu seyahate çıkmam ve bu hikayeyi ardımda bırakmam gerekiyor ki, şayet varsa bir yolum ona devam edebileyim.

Aç kapa

2009-08-18T09:36:00.002+03:00

pardon ya bir aç bir kapa salak bir durum oluştu ancak başında tehlikeli bulutkar dolanıyor olabilir, bir koruma kalkanına ihtiyaç galiba hasıl olacak. Gelişmeleri gün içerisinde tekrar yazacağım. Galiba sonunda da şöyle olacak aamaaan napiim abi o da okuyorsa ve alınıyorsa alınsın, diğer türlüsü de bana eziyet.

Bu aralar neden bu kadar az yazdığımın nededi içinde http://ezberbozanefe.blogspot.com
adresine bi tıklayınız, hayvan adam eve kamp kurmuştu...

herkese selam & saygı

2009-08-06T17:06:00.001+03:00

Hayatımızdan aşk çekilince boşluktayız

adam olaydım

2009-08-01T21:51:00.000+03:00

Fena halde iğrenç ve bir o kadar da yaşlı hissediyorum kendimi. Günlerden cumartesi gecesi mevsimlerden yaz püfürdek bir hava var dışarıda adeta elde bira şişesi ile salın salınabildiğince bir gece. Ben ne yapıyorım mal gibi evde oturmuş ve tamamen tesadüfi bir şekilde bu gecenin aslen bir cumartesi olduğunu ansızın fark ediyorum. Öyle şuursuz bir insan olmuşum işte ne günün ne de gecenin farkında, sıkıcı ve sıkılan. İşin daha boktan tarafı kıçımı kaldırıp dışarı çıkacak halim bile yok ulan iki sene önce böyle miydi be saatin ne önemi vardı, şimdi de geldiğim noktaya bak. Bir beş sene sonramı düşünmek bile istemiyorum. ıyyyk

bir sürü şehre gidememek

2009-06-19T13:51:00.000+03:00

O kadar ama o kadar saçma geliyor ki, elimi kolumu sallaya sallaya başka bir ülkeye gidememek, istersem orada yaşayamamak, illaki bir ülkeye ait olduğumu belirten bir belge taşıyor olmak. Canım nereye çekerse, eğer ki param varsa cebimde gidebiliyor olmam gerek. Bütün bu vizesel saçmalıklar, doldurulan formlar, birisinden istenilen izinler fasaryası hem zaman kaybı hem de gereksiz yorgunluk.
Buldum parayı kardeşim, vaktim de bol, gelip bir süre o şehirde yaşamak istiyorum, size ne. Neden illaki önce binlerce evrak hazırlama, uzun uzadıya formlar doldurmam gerekiyor. Hadi geldim ve gitmiyorum, ben başımın çaresine baktıktan sonra gene size ne?
Rica edicim, birileri bu konuya derhal el atsın, Sofya’ya trenle 12 saatte varılırken ve bu tren neredeyse yok parayken önce gidip vize bilmemne için uğraşmak istemiyorum.

başlıklardan esasen hiç haz etmiyorum

2009-06-18T13:52:00.001+03:00

İş hayatı ve beraberinde bilmem kaç yaş almak çok zehirli bir şey. Mantıklı kafası çalışan her normal insanın bileceği ve kabul edeceği üzere çalışmak hele ki birileri daha fazla para kazansın diye çalışmak tamamen saçma bir eylem. Sabah kalkılıyor, düzgün giysiler giymek gerekiyor, bu zaten tüketmek için bir başlı başına bir neden, iş yerinde kafası karışık Gökhan’ın eksiksiz dile getirdiği üzere bir takım Melek’lerle tüm gün mesai, öğle yemeği, arada iki üç salak sulak mağazaya uğrama, o uğranılan mağazalarda es keza gene satın alma eylemi. Sonunda akşam olunuyor, görece manalı bir iş yerinin artısı makul saatlerde evde oluyorsunuz. Ay bitiyor bir takım faturalar, karşısında maaş. Bu ay da hayatta kalmak için çalışılmış işte.
Demek ki neymiş iş hayatı = Melek’le 8 saat x 20 gün = 0 kazanç
Yani Çalışmak = Saçmalık.

Zehir kısmına gelince; bu yaş alırken bir takım hayaller kuruyorsunuz, ben kuruyorum, yollara çıkmak istiyorum sürekli, evde cam kenarında oturup kitap okuyup kahve tüketmek istiyorum. Gün ortasında parkta yürümek istiyorum, deniz kenarında artık güneş batmaya yakın, bütün gün inek gibi yattıktan sonra şezlongta şöyle bir silkenip bira içmek istiyorum. Şili’de bağların arasında dolanmak, balonun tepesinden Kapadokya’ya bakmak, İspanyolca öğrenmek, bisikletle Moğolistan steplerinde birkaç ay takılmak, trenle trans Sibirya hattını geçmek, böyle uzayıp giden bir listem var. Ve bu kadar çok isteği olunca insanın tabi çalışacak zaman epey bir kısıtlanıyor.

Hala gelemedim zehir kısmına; önce çok hevesli başlıyoruz her şeye, bir çırpıda bin tane heves dökülüyor ağzımızdan. Bütün dünya görülmeli, biraz Avrupa, güneydoğu asya, aslında Meksika ve hatta tüm güney Amerika, her köşesi karış karış, daha çok kitap okunacak, bir sürü adamla sevişilecek, film festivalinde bile 35 filme birden gittiğimi bilirim ben.

Yaş aldıkça, iş dünyasına gömüldükçe, yavaş yavaş ve anlamadan geçmeye başlıyor her şey. Günler zaten dünde dediğim üzere sayı sayar gibi inanılmaz bir hızla akıyor.
Önce bir üşenme başlıyor, sonra bir isteksizlik ve sonunda en tehlikelisi kendini inandırma ve inandırıcı cevaplar bulma süreci.

- Ne oldu dünya turu
- Para ve kariyer biriktiriyoruz, böylece bir sene gidilecek, 3 kıta gezilecek.

Bir sene sonra
- E ne oldu seyahat var mı bir gelişme
- Var gibi, ufaktan ama muhtemelen daha kısa bir süre olacak ve daha az yer göreceğiz.

Biraz daha geçer
- Bitti mi hazırlıklar?
- Yani, çok da emin değilim artık gitsek mi gitmesek mi, sanki hevesim kaçıyor.

Yeniden.

2009-06-17T15:57:00.004+03:00

Takip etmeyi dahi bıraktığım uzunlukta bir süredir, tek bir satır olsun yazmadığımı keşfemem yeni değil, hemen her gün bir kaç kez bakındığı bloglar baki, işten kafayı kaldırdıkça bir kahve aralığında,
Borsalino’nun soru olmayan soruları bana hiç yazmadığım gibi, aslında son dönemde ne kadar az daha doğru tabirle ‘sınırlı’ okumaya başladığımı da hatırlattı, bütün bunların üzerine bu sabah takvime bakıp günün 17 Haziran oluşu ve günlerin sayı sayar gibi -akıl almaz bir hızla- geçtiğini fark etmem de eklenince, hiç başlamamaktansa bir yerlerden başlamak evladır.

) What author do you own the most books by ?
Her ne kadar şu an kütüphanemi tam anlamı ile gözümün önüne getiremiyorsamda, hatırladıklarım G.G.Marquez, Dostoyevski, Alain De Botton, Vasconcelos, Boris Vian, Ferhan Şensoy, Orhan Pamuk
2) What book do you own the most copies of ?
Bir klasik olarak Küçük Prens (Saint Exupery) – birden fazla dilde, birden fazla boyutta
3) Did it bother you that both those questions ended with prepositions ?
Hayır.
4) What fictional character are you secretly in love with ?
Adı aklıma gelmeyen Vian’ın Günlerin Köpüğü’ndeki tip için en fazla ilgimi çeken diyebilirim. Ama Secret Love ııh.
5) What book have you read the most times in your life
(excluding picture books read to children; i.e., Goodnight Moon does not count) ?
Yerdeniz Serisi / Ursula K. Leguin
6) What was your favorite book when you were ten years old ?
Şeker Portakalı / Vasconcelos
7) What is the worst book you've read in the past year ?
Git kendini çok sevdirmeden / Tuna Kiremitçi
8) What is the best book you've read in the past year ?
Dublörün Dilemması / Murat Menteş
9) If you could force everyone you tagged to read one book, what would it be ?
Tek bir tane olunca bilemiyorum. Herkese başka bir kitap olurdu muhtemelen.
10) Who deserves to win the next Nobel Prize for Literature ?
Adaylar kim onu bile bilmiyorum.
11) What book would you most like to see made into a movie ?
Yerdeniz Büyücüsü ama büyük büyük büyük bir prodüksiyon ve aslına sadık kalınarak
12) What book would you least like to see made into a movie ?
Kara Kitap
13) Describe your weirdest dream involving a writer, book, or literary character.
Afacan Beşler / Enid Blyton karakterlerinden birisi olarak bilumum maceraya dahil olmak isterdim.
14) What is the most lowbrow book you've read as an adult ?
İtiraf ediyorum Secret
15) What is the most difficult book you've ever read ?
Kara Kitap (Orhan Pamuk) ama bir o kadar da hasta olmuştum. Tabi burda zorluktan kastın ne olduğu da önemli.
16) What is the most obscure Shakespeare play you've seen ?
Tiyatro izlemiyorum.
17) Do you prefer the French or the Russians ?
Romanda Ruslar; şiirde Fransızlar.
18) Roth or Updike ?
Ilk kez duyuyorum
19) David Sedaris or Dave Eggers ?
Ikisi de değil.
20) Shakespeare, Milton, or Chaucer ?
Shakespeare
21) Austen or Eliot?
Austen
22) What is the biggest or most embarrassing gap in your reading ?
Şiirle kesilmiş olan ilişiğim
23) What is your favorite novel ?
Huzur / Ahmet Hamdi Tanpınar
24) Play ?
Hiç anlamıyorum oyun işinden.
25) Poem ?
Huzur – Şairini unuttum
Mendilimde kan sesleri – Edip Cansever
26) Essay ?
Kıymetini bil her şeyin / John Berger
27) Short story ?
Hatırlamıyorum.
28) Work of nonfiction ?
Kalemimin sapını gülle donattım / Ferhan Şensoy
Anlatmak için yaşamak / G.G.Marquez
29) Who is your favorite writer ?
Marquez
30) Who is the most overrated writer alive today ?
Tuna Kiremitçi
31) What is your desert island book ?
Yerdeniz Serisi /Ursula K. Leguin
32) And... what are you reading right now ?
Kırmızı Pelerinli Kent / Aslı Erdoğan

yol

2009-04-06T19:58:00.001+03:00

trenlere biniyorum, trenlerden iniyorum ve her seferinde daha uzun sürsün istiyorum bu tren yolcukları gündüzden başlayıp geceye kadar sürsün, ben yoldayken perdeleri açık olsun evlerin, bir anlığına göz ucuyla bakabilecek kadar açık.
Yola çıkmak, uzaklara gitmek, yolda olmak. yolun kendisi olmak. yolun planlarını kurmak, çuf çuf çuf bir trenin yan penceresinden, gecenin içinde otobüs camından, gözlerimi kapatıp yağmurlu istanbul gökyüzünden kalkıp, sıcak bir yaz rüzgarıyla başka bir kıtada uyanmak. Çünkü merak ediyorum, benim içinde olmadığım o diğer yerde neler oluyor, hangi sokaklar birbirlerine kucak açmış, hangi caddede güneş alan bir cafe var sırtımı yaslayıp sokağa bakabileceğim, ağaçlar ne renk, gökyüzü ne renk, dil ne kadar kıvrak, kadınlar neler giyerler, reklam panolarını neler süslüyor, ben sevecek miyim, şehir beni sevecek mi? Hep gülerek mi gezicem yoksa bir an aklıma başka bir şey düşüp yüzüm bulutlanacak mı, hangi anı diğerleri ile paylaşamak için ölücem, nerde ah ulan keşke yanımda olsaydı diyeceğim. Hangi bankın üzerine çöküp arkadaşlarıma kartpostallar yazıcam, hangi posta kutusuna atılacak onlar.
Kendimden kaçmıyorum, çalışmayı anlamsız, gündelik telaşları saçma, şehrin ritmini gereksizce hızlı buluyorum sadece. yaşadığım topraklara uyumsuz olsamda, dünyanın her köşesinden daha uyumlu olduğum kesin. bu dil, bu coğrafya, bu değerler, insanlar, biriktirdiklerim, bunca yıl. buraya aidim, bunu kabul ettim. bir yerlere koşmanın yorucu ve iç burkan telaşından sıyrıldım. Hep gitmek daha uzağa gitmek, her yere gitmek, her kıtada ayak izi bırakmak istememin en büyük sebebi merak, orayı ve kendimi merak.
Yolun içinde yol olmak, dünyayı binlerce pencereden görmek bittabi ki hayatımı daha anlamlı kılıcak, bir büronun içine sıkışmaktan, ama canım gökhan abi, inan ki kendimden kaçmak için değil bunca yol hayali, netcede ben beni cebimde taşıdıktan sonra lostun bedava bilet sahipleri gibin binlerce mil yapsam nolcek. eh bunu bilecek kadar da tevellüt oluştu. 30 di mi?

yemek yemek

2009-04-05T20:08:00.002+03:00

Cumartesi gecesi 2si bebek olmak üzere toplamda 16 kişiye üzerine ev ahalisi olarak ben ve tanzuyu da ekleyecek olursak 18 adama çılgınca yemek yedirmiş bir insan evladıyım ben. Süperim evet.

bu seçimde ne değişti? Soralım öğrenelim.

2009-03-30T23:23:00.001+03:00

artık iki kişiden biri değil üç kişiden biri AKP'li

Pis 7'li + 1

2009-02-22T00:30:00.003+02:00

Aslında benim okuduğum bloglar zaten yandaki panelde yazıyor, ayrıca pek bir kimseyi ilgilendirir bir durum da değil, olsun banane gene de yazmak istedim.
sıralama alfabetik değil, en büyükten küçüğe değil, birinçten sonunç olarak a değil, aklıma geldiği şekilde
1-Kafam Çok Karışık
2-Gregor Samsa
3-Postmortem of Virgilius
4-Borsalino
5-Mügeler
6-Düygü
7-Passionia
+ 1 - Hastalardan öğrendiklerim

By By Mister Canadian Pie

2009-02-16T17:35:00.004+02:00

Kimileri iyi bilir ben hayatımın bir dönemi çok fena halde aşık olmuştum. Sonra bu aşık olduğum adam ben bu ülkeden gidiyorum dedi biz de kavgasız, gürültüsüz ama ben ruhumu bir kavanozun içine sıkıştırmışlar gibi bitmiş bir şekilde ayrıldık.
Aslında o ayrıldı ben kendisini unutmak için 3 uzuun sene süründüm durdum.
Tabi bu adam o gittiği yerde pek uzun süre kalamayıp geri döndü, biz esasen ayrı ancak benim bitmek bilmez ısrarlarım neticesinde bir süre daha siz deyin bir sene ben diyeyim 2 sene aralıklarla takıldık. O kadar naifti ki, onun naifliği yüzünden ben ondan kopamıyordum. Bu arada kendisi bir kızla tanıştı, tanıştığı yetmezmiş gibi bu kıza aşık oldu, geldi uzun bir akşam yedide başlayıp sabah dörtlere kadar süren bir yemekte bana anlattı, ben dinledim.
Ben gerizekalı bu ikisinin birbiri ardına gelen doğum günlerini büyük bir güçle kutlamaya gidip gecenin sonunda tamamen kendimi kaybetmiş vaziyette masaların üzerinde yenilmedim ayaktayım dansı yapmama rağmen bitap vaziyette evime döndüm. Bu ve benzeri bir sürü saçma şey yaşandıktan sonra aramızda, gene gecelerden birinde buluştuk, yedik içtik, taksimden eve yürürken hadi bana gel dedi, ben de hiç aklımda yokken kalktım ona gittim, oturduk saatlerce konuştuk, içtik geyik yaptık sonra da uyuduk, öyle dümdüz herkes kendi köşesinde uyduk. Ertesi sabah anladım ki benim bu adama olan derin aşkım bitmiş, bıçak gibi kesilmiş, gitmiş, havaya uçmuş.
Aynı yatakta yat ve birbirine dokunma bileye dönmüş. O günden sonra da istese avucunun içine bütün hayatımı koyacağım adam gidip yerine canım arkadaşım geldi. Şimdi dışarıdan bakan birisinin çok anlayabileceği bir şey olmadığını biliyorum, kadın ve erkeğin arkadaş olamayacağı, eski sevgiliden dost olamayacağı tezini öne süreceklerini de, ama oldu. Şurada anlatmıştım hatta.(bahsettiğim yazıyı hangi kayıp deftere yazdığımı bulamadığım için link veremedim, bulursam bir gün eklerim)
Sonra gene vakitler geçti üzerinden biz uzun telefon görüşmeleri yapmaya devam ettik, yemeklere gittik, birlikte iş yaptık, aramıza ölüm girdi, partilerde karşılaştık, o nişanlandı, Esentepe’den Taksim’e yürürken sıradan bir şeymiş gibi söyledi, sonra evlendi, nikaha çağırdı, vaktiyle olan biteni salak gibi karısına anlatmış olduğu için doğal olarak gitmedim nikahına. Ben evlenmeye karar verdim, sevgilimle tanıştırdım pek bir sevdiler birbirlerini, gel fotoğrafçım ol dedim, geldi bütün gün ve gece yanımızda oldu dünyanın en güzel düğün fotoğraflarını çekti, ama bu adamın gidesi buralardan hiç gitmedi.
Bu hafta sonu gidiyor, 20 Şubat Türkiye’deki son günü, bu kez gelmemek üzere gidiyor, bir daha nerde, ne zaman hangi şartlar altında görüşürüz belli değil. Bu hafta son bir kez bir imkan yaratıp görüşücez, hayvan adam daha düğün fotoğraflarımızı iletmiş değil, hem onlara kavuşucam hem kendisine veda edicem.
Hayatımda çok önemli bir perde kapanıyor. 8 senedir dinliyordum onun gitme hikayesini, birinci elden en yakın tanık hep bendim, bir tek ben inandım sonuna kadar gideceğine ve o da gidiyor işte.
Doğru sözcük yolu açık olsun, mutlu olsun demek, ki kuşkusuz öyle çok isterim onun mutlu olmasını ama bir telefon kadar yakın olması da harika bir şeydi. Burada olduğunu bilmek, özlediğimde arayabilmek, şimdi dünyanın bir köşesinde, kutup ayıları ile sarmaş dolaş bir hayatı olacak. Ara sıra aklıma geldiğinde anısına bir kadeh içer, birde mail döşenirim artık, çok sevgili dostuma.

Güle güle Ayko, yolun açık olsun.

ikiyüzlüm devletim

2009-02-13T10:15:00.002+02:00

Asalacı abiler karşılıklı bir avuç adamın gerçekleştirmiş olduğu özür dileriz kampanyası nedeniyle özrün Ermenistan tarafından bir profesörüne bize yamuk yapma dikkatli ol, aklını alırım ha diyerek kendisini tehdit etmişler. Gazeteci abilerde bunu hemen başlığa taşımışlar, vaay sen hain Asala nasıl olurda tehdit edersin, çok ayıp cık cık şeklinde, çünkü biz de kimse kimseyi tehdit etmez, herkes pek bir olumlu düşünür diğerinin fikri konusunda. Bir adamı sırf ermeni olduğu için, soykırım vardır dediği için öldürmemişizdir..Öldüren adamları krallar gibi yaşatmamış, sırtlarını sıvazlamamışızdır. Her birinden birer minik kahraman yaratmamışızdır.
Sen önce kendi katilinin katilliğini kabul et, ondan sonra elalemin tehditçisine karış.

hırrrr

2009-02-10T20:28:00.004+02:00

Blogger neye yarar, kafa atmak isteyipte atamayınca hıncını klavyeden çıkarmaya, ya bir gün bu kadar mı ters gider, üstelik bu denli düzgün başlamışken.
Valla kardeşim beğenmeyen okumasın, yok kendi hayatlarından başka bir halt anlatmıyorlar da bilmemne desin, ne anlatcam burda tabi kendi hayatımı anlatıcam başka bir şey anlatabiliyor olsam zaten kitap yazardım.
Adi ttnete tüm borcumu ödememe rağmen salaklar internetimi kapamış o da yetmezmiş gibi, geri zekalı bankada artık ne olduysa ya da bu noktadaki geri zekalı ben de olabilirim son anda bir tuşa basmayı unutmuşumdur falan, kiramız ödenememiş.
Ben gayet ödediğimden emin, geçip bilgisayarın başına bu salağın çalışmadığını fark edip üzerine de bir türlü ttnetçilerin telefonunu bulamayıp, hem de aç açına ve diyet yapma deneme arefesindeyken ve bunların hiçbiri yetmezmiş gibi kedi gene kumu yerine hemen kumun dışına sıçınca çok feciii şekilde asabileştim.
Ne oldu, önce koca arandı, iki saat ona direktif verilerek banka hesapları kurcalatıldı o benim ödemiş olduğum kirayı bulamayınca önce ona bir kıl olundu, ardından kendisi mail adresine yönlendirilerek dekontu orda bulsun diye çaba gösterildi, bittabi ki orda da bulamayınca kendisine karşı oluşan kıl olma ivmesi hızla artmaya başladı, en son ttnet adsl telefonunu bulamayınca, delirmeden ben kapatayım düşüncesiyle derin bir nefes alınıp telefon kapatıldı, bilumum fatura dağından önce ttnet bulunup, mtye bağlanıp bir on dk bekletilip ardından aa evet ödemeniz yapılmış ama biz burda işlemi onaylamayı atlamışız diyen kızı gırtlaklamadan-zaten telefonda neresini gırtlaklayacaksam- kapatıp derhal bankanın internetine ulaşıldı, aa ara tara para yok, resmen ödememişim.
Hıyar gibi kalakaldım, koca arandı, durum izah edildi, karşılıklı elde avuçta kalanlar hesaplandı, belki bir ihtimal bu ayı ödeyebileceğiz, ama ben bu şartlar altında diyet miyet yapamayacağım derhal kendimi çikolataya falan vermem lazım ki, bu sinirden sıyrılabileyim.

Miss Müge, inanınki niyetim eve gelmek sakin sessiz hoş bişiler çiziktirmekti ama kader utansın.

GNR welcome back!!!

2009-01-06T23:08:00.002+02:00

öf , öf ki ne öf bu masanın başına oturuyorum, iki üç blog okumaya kalmadan uykum geliyor. haminneler gibi oldum, nerdeyse koltukta otururken falan küt diye kafam düşücek. yeni yıla girdik, iş yerindeki bilumum dosyanın otun bokun değişmesi gerekti, hiç iş yokmuş gibi bir ton daha çıktı, gerçi pek umrumda değil, yavaş yavaş yapıyorum ben de artık her şeyi, herkes her bişeyi gayet ağırdan alırken kendimi paralamanın bir manası yok. son toplamda gene en çok işi ben yapmış oluyorum nasılsa. kedinin topları alındığından beri sakinleşmesi beklenirken daha bir manyaa bağladı, nedensiz ısırıklar, tuhaf kihlemeler falan, yavrucak bunalımda geçici bir durum heralde diyerek şimdilik sineye çekmeye karar verdik beyimle, durumu kendisine de tebliğ ettik, yaza kadar ya hareketlerine çeki düzen verecek ya da sokakta diğer kedigenlerle yaşamına devam edecek, muhtemelen nah bırakabiliriz. Mad men'in ikinci sezonu da bitti, acaba üç çekildi ve yayınlandı mı, korsan dvdcilere düşmüş müdür? Neyseki Criminal Minds'in yeni sezonu başladı, House'ın eli kulağında. Böyle dizi manyağı klasik bir tip olup çıktım. Oysa ki yılbaşı ile birlikte kendimi bir zamanlar olduğu gibi edebiyata, dil bilime falan verecektim, hohoyt hepsi daha ilk günden yalan oldu, bu karar verme ve uygulama hususlarında benden hayatta bir halt olmaz. İşe başlayınca ilk bir ay paso kız gibi gittim, hatta 2. ayda aynı şekilde ama yılbaşından beri tamamen sermiş durumdayım, dün kafada bandana ile de gittikten sonra, bu gün bir silkinip kendime gelmem gerektiğine ve tekrar dişil kostümlerimi giymemim kariyerim açısından faidesini kavramış durumdayım. Yarından tezi yok, tabi makul saatte uyanmayı becerebilirsem, ki bunun için de derhal uyunmalı. IMDB'ye baktım mad menin 3. sezonu yok henüz, yarında Karga'ya yazıyı yetiştirmem gerek.

GNR ve Axl'e da This I Love için sevgilerimi sunarak satırlarıma son veriyorum

uzun uzun ya da kısa kısa

2008-12-15T00:57:00.003+02:00

Kedi efendi sokak çocuğu olma özgürlüğüne kavuşt kavuşalı geceleri bize hiç bulaşmadan bulduğu ilk yere kıvrılıp uyuyor, halen bizimle hiç bir ilgisi yok, aynı evde yaşayan, kendisine hütmette kusur etmeyen yabancılar gibiyiz. Yemeği veriliyor, kumu temizleniyor-her gün saatlerce sokakta sürtmesine rağmen ısrarla kumuna sıçıyor hayvan- ve canı istediğinde dışarı salınıp, iki miyirdeyince de eve alınıyor, karşılığında bizim elimize geçen ne, sevelim deyince batırılan iki tırmık ya da diş.
virgilcim resmini koyacaktım, ancak eve giren hırsız gerizekalısı fotoğraf makinamızı çalmamış olsaydı, şöyle özetleyebilirim, 5,5 kiloluk, uzuuuun ve kaplan yavrusu boyutlarında bir tekir oldu kendileri.

bir diğer, malumunuz iş değiştirmiştim. İş kendi içinde bir yasaklar cenneti oldu. İnternetin neredeyse mini bir kısmı dışında diğeri ile tüm irtibatımız kesilmiş durumda. Gerçi internet ile haşır neşir olacak kadar vakte de hazi olmadığımdan ciddi bir kayıp değil bu ancak bu kısıtlanma durumu gene de can sıkıcı. Maillerine bakacak zamanının olmaması başka şey, birisinin buna izin vermemesi başka.
Gene de seviyorum yeni işimi, şimdilik.

little 16.

2008-11-16T19:40:00.002+02:00

çok uzun zaman önce yeniyıl öncesi, abim ve bir grup arkadaşı ile birlikte Dalaman'a gitmiştik. Dalaman nehri kenarında kamp kurup, beraberimizde gelen insanlara nehir kayağı öğreterek para kazanmaktı amaç, benim amacım sadece evden uzak bir yeniyıl, üç beş gün dinlenme olur da gelirse yakışıklı bir çocuk görmekti. O soğukta nehre girmek, kayak yapmak, suya düşmek batıp çıkmak falan hiç benim kalemim işler değildi. Halen de değil. O zamanlar Taksim çocuğuydum ben, her gün her gece Madrid'de olurdum bazen dans etmek için başka yerlere gidilse de dönüp dolaşıp kürkçü dükkanına geri dönülen yıllardı. Lisede miydik yoksa üniversite mi onu bile hatırlamıyorum. 16'dan büyüktüm, 18 belki gene de bir tip sürekli little 16 söylerdi yanı başımda, esmer bir herifti, bir de DM hastasıydı, hakkında hatırladığım 2 ufak ayrıntı. Gece hayatı eğlenceliydi o yıllarda, sokakta olmak, içmek sonsuz içmek, sabahlamak, bir yerlerde kalmak dans etmek, onunla bununla fingirdeşmek. Hep kayıp bir hayattan, tutunamamışlıktan, mutsuz olmaktan, yalnız olmaktan, yalnız ölmekten söz etmek. Reele vurunca en büyük derdim evdekilere gece nerde olduğuma dair hangi yalanı söyleyeceğim olurdu. Akabinde gecen bir kaç yıl saçma adamlarda saçma geceler şeklinde geçtiğinden bu yalanlarda süper uzmanlaştım. bizim kızlar diye bir gruptuk, çok eğlenen, çok ama çok eğlenen, 7 gün 24 saat götgöte dipdibe. yavaştan gelecek kaygısı sarmaya başlamıştı, hepimiz başka boktan bir bölümde okuyan, çokca bohem, sistemin tamamen dışında, hep az paralı, hep paspal, küçük parçaları büyütüp dert eden, bir arada dünyanın en eğlenen ekibi. 2 kız, bazen 3 arada 4 bir azalıp bir çoğalan.

Ben de bu takımın bir kenarıydım işte. Güzel günlermiş.
kızlar evlenmeye başladı, sonra ben de evlendim. kocamı seviyorum, kocam demek çokca eğreti gelse de. Evimi seviyorum.
Vaktiyle çokca kafa yorduğumuz gelecek korkusu denilen şeyden -türkiye düzleminde bakınca- azade bir hayatın içindeyim. Evin koltuklarının değiştirildiği, bankaya kredi borcu olabilecek, falan bir hayatın içine düştüm işte.

Hayat beni buraya savurdu demek pek adil olmaz, buraya savrulabilmek için çokca çabayı ben gösterdim. Hep korkarak, korkumu besleyerek, yarın ne olucak sorusu gelip boğazıma çöreklenmesin diye, daha sakin limanlar, sığ sular, garantili bir hayatın izini sürdüm.

Şimdi durup geldiğim noktada, ben nerdeyim. Bir hayat yaşıyorum, iyi bir hayat, dışarıdan bakınca çokca iyi bir hayat. Hele ki başka hikayelere kulak misafi oldukça.
Ama işte o son masumiyet çağımızda yitirdiğim bir şey var ve ben onun ne olduğunu bilsem de bir şey yapamıyorum. Boşverebilmek, korkunun üzerine giderek yaşamak, kaybede kaybede. Ama her seferinde daha fazla kazanarak, kazancın maddi olmadığı bir çağmış o.
Ne kadar çok okurdum, yazları gider şiir kitapları atardık tuzburnu fenerinden, en son ne zaman bir şiir kitabının kapağını açtım. Her şey, bir yap bozun parçalarını tamamlamaya dönüştü nicedir. İş yerinden insan üstü çaba göstereyim de benden vazgeçemesinler çabası, daha fazla para kazanayım çabası, eve bir de bok alayım gibi içi boş çabalar. güneşi yüzümde hissederek sabah kahvaltısı yapmayalı kaç mevsim geçti. Boş boş bir şeyler yapmayalı, boş boş bir şeyler yapmaktan utanmayalı, bundan pişmalık duymayalı. sonsuz bir sorumluluk bilinci, neden? sokakları terk edeli, trafik vardır diye sahil yoluna çıkmayalı, onların bir parçası olabilmek için benden vazgeçeli, güvenilir ve sıradan hayatın içine hapsolalı.

Mutsuz değilim, ama boğazıma çöreklenmiş olan boşuna yaşıyorum hissi uzundur yakamı bırakmıyor.

yeni iş ne menem bişiy

2008-11-12T04:00:00.001+02:00

Vakit gece yarısını bir hayli geçti, henüz geceye ermediği saatten beri bilgisayarımla kardeş olmuş durumdayız. Evet yeni işimden saat çeyrek itibarı ile çıkmış olabilirim ama çok afedersiniz kol gibi ev ödevim neticesinde ha evde ha işte pek fark etmiş değil, tabi şimdi üzerinde pijamalarım var ve tamamen makyajsızım.
Evek, öncelikle çok sevgili Müge, yokluğumu dert edinen yegane insan, senin nezdinde yeni bir iş ve getirdikleri

- Sevimli görünmeye çalışan ancak gizli hırslarını maskelemekte güçlük çeken yeni ve bittabiki baayan bir iş arkadaşına karşı sürekli değişen duygu durumu-şimdi öldürücem, yok yazık yazık.. (eh bu zaten beklendik bir şeydi, şaşırtmadı, şimdilik izleme, anlama ve kendisinin sahip olduğu deneyimi sömürmekle meşgulum, bu da beraberinde pek çok amelasyon iş yapmamın ve gün içerisinde internete hiç ama hiç giremeyişim açıklaması)
- Oldukça nazik ve hiç germeyen bir müdür, sevimli ekip arkadaşları (müdürün gergin olmayışı gecenin bu vaktine kadar bu ev ödevine gömülmüş olmama rağmen sadece fiziksel bir yorgunluk yarattı, kafam rahat  )
- Sistem, sistem ve sistem. Öyleki bu iş yerinde zaman zaman kendimi sadece sistemin işlemesi devam etsin diye çalışıyor gibi hissediyorum, iyi tarafı zamanla her şey otomatiğe bağlanıyor yani kafa yorgunluğu yok; kötü tarafı bütün gün iş yapıyor ama hiç bir şey yapmamış gibi gözüküyorsun
- Onlarca mağaza, yüzlerce ürün ve indirimler sürekli gözünün önünde, nefsi terbiye etmek çok ama çok zor. Sürekli acaba o çanta daha kaç gün kalır, biraz daha iner mi, kredi kartlarım da full dolu stresi içindeyim.
- Sabah 9:30 da gidip akşam 18:00 de çıkabiliyorum, illaki uymadığı günler oluyor ama azınlıkta.
- Köprü trafiği ile tamamen vedalaştım.
- Msn/blog/gtalk/gazeteler gibi bilumum iletişimden yoksunum, zamanla şu 2 aylık deneme yamulma süresi sona erince tekrar kavuşacağım tabi.
- bir de tabi kokoşa vuran ben var, gayet etek, gömlek topuklu ayakkabı ve Borsalinocum inanmayacaksın ama makyaj bir insan oldum. Çok eğlenceliymiş.

Genel hatları ile yeni iş bu minvalde, totalde hayatımdan gayet memnunum, tabi bu henüz bir çaylak olmamdan kaynaklı olabilir, yeni iyidirden olabilir, bir şeyler öğreniyor olmanın getirdiği şaşkınlıktan olabilir. Bir de beni 2 ay sonra dinlemek gerek.

avcı toplayıcı kabileler

2008-10-21T14:05:00.001+03:00

Atma ve biriktirme zamanları oluyor insanın.

Ağırlıklardan sıyrılma eşyadan ayrışma, ay meğer ne kadar da çok gereksiz şeyim varmış, aslında bu sahip olduklarımın yarısının yarısı ile bir ömür boyu yaşarmışım. Bu kadar çok tişört, pantolon, kazak, gömlek, ayakkabı, kıvır zıvır bana sadece ayakbağı oluyorlarmış. Onca kitap, ki kaçı ilk sayfalardan sora bir daha okunmadılar, onca dvd içlerinde daha jelatinleri yırtılmamış olanlar bile var. Hepsi yükmüş sırtıma binen dediğim dönemler oldu, oluyor insanlık hali.

Bunu söyleyince tabi, genel halin tersi bir durum olduğundan kelli diğerleri çıkıp hemen alkış tutuyorlar aman da aman ne güzel bak çekmiş elini ayağını, teslim etmemiş tüm kalelerini kapitalizme, gereksiz yere evini çöp çaputla doldurmuyor gibi türlü türlü yorum.

Ama işin bir de diğer tarafı var, ruhumuzun asıl sahibi olan, toplayıcılık kısmı.

Mesela ben bu aralar feci halde toplayıcı kısmımın istilası altındayım. Yeni giysiler alıyorum, okuyamayacak olsam da okurum yaa illaki dediğim kitapları topluyorum, dergiler biriktiriyorum. Her gördüğüm aksesuarcıya girip bakınıyorum. Haftasonu iki arada bir derede izlerim canım diye dvd üzerine dvd alıyorum. Feci bir toplama mosu, Ha babam, eve getirip bir köşeye bıraktığım onlarca obje.

Bu da bir dönem geçecek mutlaka ama diğer dönemi çılgınca alkışlayanlar neden şimdi yüz çeviriyorsunuz sorarım size, ruh bu canım dalgalı kur misali işte.

sorular

2008-10-20T14:27:00.005+03:00

Kahve, içine kahve kreması konulunca yağlı ve iğrenç bir tada ulaşarak midede nahoş hisler bırakan bir içecekken, neden bu kadar çok kahve ve beraberinde krema tüketiliyorum?
İşten kendi rızamla ayrılmama sevindikleri gün gibi aşikar olan patronlarım, üstelik hiçbir işim olmamasına rağmen ve an itibarı ile onların da hiç işlerine yaramıyor olmama rağmen ve burda oturduğum her fazladan gün için kasadan hesabıma para akışı gerçekleşirken neden adam gibi "tamam ya sen gelme artık zaten iş yok" demiyor?
Kendimi neden günlerdir giyim kuşam dünyası içine yuvarladım, nasıl oluyorda içimde onyıllardır uyuyan dişi bir iş görüşmesi ile uyanabiliyor?
Tek bir anını dahi blackberry ve g talksuz geçiremeyen Ece nasıl olupta bir anda dünya ile tüm ilişkisini kesip ortadan yok olabiliyor?
Evlilik, iki kişinin aynı evde yaşaması, hem bu kadar huzur verirken ve gözünü kapayıp yanından yok olmasının ne kadar korkunç olacağını düşündürürken diğer yandan nasıl olupta insanı boğabiliyor?
Kızlar birbirlerinin başarılarından-mutlu olmalarından, kısaca birbirlerinin pozitif durumlarından tam olarak hoşlanmaz ve illaki bir noktasında kıskançlık damarlarını kavururken nasıl olupta ay süpeeer olmuş taklidi yapabiliyorlar?
Bana neden milli piyango, at yarışı, sayılsal toto çıkmıyor ya da bi yerlerde tanımadığım bir akrabandan milyonlarca dolar kalmıyor?
Sabah vapurda bir anda zamanlar arasından kayma olsa ve kendimi aslında hiç de ıssız olmayan bir adada bulsam geri dönmek ister miydim?

Hadi eve gidelim, ordan da alışverişe...

sönük

2008-10-14T11:30:00.002+03:00

İnsanoğlu tam bok, ne istediğini biliyor ne de istemediğini, kafası hep karışık.

Şimdi ben iş de iş, iş de iş diye gebermekte idim ya, hah işte sonunda hem iş hem de sektörü birden değiştirebiliyorum, bugün itibarı ile karşılıklı kabulleştik. (kostümsel destekleri için Miss Müge ve Borsalino'ya teşekkürlerimi sunuyorum)
Ee şimdi benim çok mutlu olmam havalara uçmam aman da aman olmam gerekmez mi? Mantıken evet, ama işte ben gayet sönük şekilde masamda oturmuş duruyorum. Sadece duruyorum.Ne bir coşku ne bir şey.

Bana da bir halt yaramıyor hakkaten.

Kızlar, HELP

2008-10-08T14:50:00.004+03:00

İş görüşmelerini sevmiyorum. Daha doğrusu iş görüşmesine hazırlanma sürecini sevmiyorum. Reklam ajansının iyi tarafı kışın eşofman yazın parmak arası süper şıpıdık terlik, gibi en olmaz kostümlerle dahi işe gidebilme lüksüdür. Başka da iyi tarafı yok zaten.
Neyse tekrar konuya dönecek olursak, bu işlerin bir de öncelikle görüşme kısmı oluyor, görüşülen kurum reklam ajansı ise mesele yok, eşofman yerine kot pantolon ve lekesiz bir gömlekle durumu kurtarıyorsunuz.
Ama işte sayın aday, benim gibi sektör değiştirme meraklısı bir zat olunca arada bir İK’cı tiplerle de görüşmek icap etmekte. Ve bu İK insanları ne kadar paçoz olurlarsa olsunlar sizin ilk intiba zımbırtısı yüzünden biraz daha eli yüzü düzgün kostümlerle karşılarına oturmanız gerekiyor.
Eh hadise de bu noktada cereyan etmekte, benim eli yüzü düzgün hiçbir şeyim yok nerdeyse. Yani bana göre var tabi, puantiyeli ve kedili eteklerim, bir tekinde yıldızlar diğerinde üçgenler olan babetlerim,bir heves alınıp sadece arkadaş düğünlerinde kullanılabilen süper yüksek ve araç katkısız hiçbir yere giderken giyemeyeceğim topuklularım, hiç fena sayılmayacak ama adi kedinin tırmıkladığı çantalarım, çok şahane cuk oturan deri ceketlerim, zayıf gösteren kot pantolonlarım, ne zaman gerekseler kirli olan bir iki kumaş pantolonum var, var olmasına da bir iş görüşmesi öncesi bu bin benzemez giysi bir araya gelip bir uygun kostüm yaratmaya elverişli değiller.

Şimdi sevgili Müge ve Borsalino, bana sadece iş görüşmelerinde giyilebilecek ve normal şartlarda dolapta dursalar da en az 5 sezon falan modası geçmeyecek bir kostüm (ayakkabı dahil) önerin lütfen ve bu kostüm döpiyes falan da olmazsa şahane olur.

Sondan bir önce

2008-09-26T18:37:00.002+03:00

Niyetim eğlenceli bir bayram yazısı yazmak, Türklerin hiç de öyle sanıldığı gibi sapıkça tatil yapan bir ırk olmadığını irdelemek falandı, ancak iş yerimizde devam eden sıkı yönetim hali, deliren müşteri temsilcimiz -gerçekten delirdi, kız masasında ağlıyordu az önce- gerizekalı müşterimiz broşüre günlerdir onay vermediği için matbaa da artık basmamaya karar vermiş-, beni benden alış durumda. Bugün bitsin mümkünse yarın da beni kimse ajansa getiremez zaten, sıçmışım ozalitine.

moda sadece moda değildir!

2008-09-25T16:45:00.007+03:00

2,5 saattir ayakta yan yana duran yaşlı kadın fotoğrafı arıyorum. İnernet bağlantısı sebepsiz şekilde dünyanın en yavaş hızına ulaştığından beri bu iş tamamıyla eziyet hakline almış durumda ayrıca anladım ki, dünyanın en baba fotoğraf stok sitesi bile olsanız yan yana ayakta duran 3 kadın resmine sahip değilseniz her şey boş. En azından bugün için, benim için boş.

Geleyim asıl konuya
Günlerdir kafanım içinde moda, kıyafetler, şıklık, sezon başı sonu kıçı, kadınların değişimi, çirkin ördekten kuğuya dönen kadınlar gibi başlıklar geçip duruyor. Peki ben bunun neresinde duruyorum
Öncelikle moda denen şeye kesinlikle ama kesinlikle zırvalık diye bakan kısımdan değilim, deli gibi moda dergisi karıştıranlardan da değilim. Hangi ayakkabıyı kim yapmış, kim neyi kime dikmiş, sezonun en hit çantaları nelerdir pek anlamam, hiç anlamam demek isterdim ancak hain Borsalino yüzünden bir sürü şey öğrendim ve resmen uyuşturuldum.
Hiç bilmemek gerçekten daha iyiymiş.

Yani bunu nasıl tarif ederim pek bilemiyorum. Zac Posen denen adamın inanılmaz güzellikte şeyler diktiğini söyleyebilirim artık ve Anne Sui’nin de. Şeyler diyorum zira elbise deyip geçilebilecek gibi değil. Manola Blahnik bir türlü sevemedim mesela, alamk da istemem ama en azından artık onun için delirebilmeyi anlıyorum.
Aynı hafta içinde gözü dönmüş gibi beş çift ayakkabı birden alan Borsalinocumu karşıma alıp cık cık yapıyorum ama bu evlerine gidip ayakkabılarına bakarken mest olmama engel teşkil etmiyor.

Velhasıl kelam modaya sadece para tuzağı kandırmaca manyaklık diyenler çizgisinden fersah fersah uzak bir insan oldum ben. Gerçekten de bu sadece bir fetiş objesi ya da kapitalizm tuzağı falan değil, ortada ciddi anlamda sanatsal bir faaliyet var. Bir anda 20’ler, 40’lar, ııh bu 70’ler falan diyebileceğiniz binlerce obje. Sinemayı düşünün, son dönem deliler gibi izlenen dizileri, Mad Men mesela çıkaralım içinden bütün o giysileri, olayın 60’larda geçtiği duygusunu bu kadar güçlü olabilir mi.

Tabii ki, insanın satın alma dürtüsünü tırmıklayan bir tarafı da var bütün bu elbise, çanta gözlük ve ayakkabıların. E bay e girip saatlerce Miu Miu çantaların fiyatlarına baksam da hala o kadar paraya kıyıp bir Miu Miu’yu almış değilim.

Şöyle bir yönü de var modanın, sahip olma dürtünüzü kontrol altına alabilir ve bu yüzden kendinize eziyet etmezseniz, izlemek insana yetebiliyor, fiyat etiketlerine bakıyorsunuz, çok şık deyip geçebiliyorsunuz.
Hem zaten nerde giyicem canım.

Hep fönlü, her daim manikür ve pedikürlü, kot pantolonla bile topuklu giyen, stil sahibi, havalı, makyajlı kadınlara bayılıyorum, ama ben onlardan olamıyorum. Gidip bir sürü makyaj malzemesi ve ince topuklu ayakkabılar alıyorum, ama sabah kalkınca, pudra fondöten falan filan beni öldürüyor, spor ayakkabı varken topuklu ne alaka deyip evden fırlıyorum genelde.
Düğün dernek olunca çok işe yarıyor tabi o ayakkabılar.

Neden ben öyle değilim böhüü gibi bir durum çıkarılmasın lütfen, hiç alakası yok, son dönem saçlarım dışında halimden son derece memnunum. Ama bakımlı havalı güzel kadınları görünce de bakıp iç geçirebiliyorum.

Son olarak, iki şey arasında kalırsam kıyafet mi seyahat mi, seyahati tercih ederdim
Ama her ikisine de yetecek kadar param olsaydı, kendimi çılgınca çantaya verebilirdim.

hibernasyon

2008-09-25T11:31:00.004+03:00

Ben insan olamam, benden olsa olsa ancak ayı olur. Bir insan evladı bu kadar uyur mu, bu kadar çok ve bitimsiz uykusu gelir mi. Kafasını yastıktan hiç kaldırmadan 24 saat üzerine bir 24 saat daha yorgan içinde tesbih böceği gibi büzülerek, burnunu bile dışarı çıkarmadan uyumak isteyebilir mi. İş yeri denen güzide ve yoğun ötesi ortamda eli klavyenin tuşuna basarken içi uyur mu, sürekli esner mi, onca kahve bok püsür hiç mi kar etmez.

Kesin ayı kaçtı içime benim.

Lise fıdıllıkları ve facebuk

2008-09-17T13:48:00.001+03:00

Lise hayatı insanın en saçma zaman birimi olsa gerek, binbir kompleksle boğuştuğun, aile baskılarından gına gelen, bir taraftan üniversite seçimini yapman gereken ve dolayısı ile çalışkan çocuklar topluluğunda yer almanın yararına olacağı ama senin eğlenenlerle daha mutlu olduğu tuhaf, saçma, kaotik ve o zamanlar hiç anlamasan da bütün hayatın boyunca seni izleyecek tüm hayaletler, başarılar ve başarısızlıkların köklerinin atıldığı dönem. Hem ıyk he de nefizz. Özlemiyorum o kesin ama çok da harika geçmişti.

Yüzkitabı ülke sınırlarında meşrulaştı ve meşhurlaştığından beri uzun zaman önce hayatımdan çıkardığım ve hiç alakamın kalmadığı tiplerle ilgili ufak tefek bilgi kırıntıları ile karşılaşıyorum. Facebuk sevmez Borsalinocuumun aksine ben pek bi seviyorum facebukun gözüme gözüne soktuğu bu minik kırıntıları.

Uzınca br dönem deerrin bir dostluğun dibine vurduğum, ama lise bitmeden az evvel aramıza başka salak tiplerin girmesi sebebiyle artık görüşmemeye başladığım kız, evlenme arefesinde ya da evli de olabilir –henüz sadece nişan fotoları var – ve Kanada’ya gitmiş.
Bunun benden sonra kanka olduğu gruptan ama benim de çok sevdiğim bir diğeri İsviçre’de bir yerlerde o da koca sahibi, en son Viyana –Münih hattında bir geziye çıkmış. Orta okul yıllarında pek bir yakın olup ilerleyen yıllarda kendisini salak bulmam neticesi muhabbeti minimize ettiğim o gruptan bir başkası ki içlerinde ilk kocaya varacak gözü ile baktığım, erkek delisi tip halen bekar ve bu durumtan pek dertli, ama coca-cola da işe girmiş, uyuz olduğum bir tanesi ne halt ediyor pek bilemiyorum zaten o listemde değil.

Ben kopmuşum ama bu grup dağılmamış demek ki, zira ortak fotolar, resim altı yorumları gırla gidiyor, gerçi içlerinde bir tane daha salak vardı onu elemişler. Her ne kadar görüşmesek ve görüşmek gibi bir isteğim hiç olmasa da haklarında bilgi sahibi olmak çok eğlenceli. Akabinde iletişimimizin hiiç kopmadığı başka bir lisedaşımla iki gıdım dedikodu konusu bile oluyor 

Okul bittikten sonra görüşmediklerim ya da okuldan nahoş ayrıldığım herkesin invitationlarını salak gibi reddetmişim halbuki kalsalardı süper röntgencilik yapılıyormuş.

12 Eylül 2008

2008-09-12T11:04:00.001+03:00

18 yıl geçti

Güçlü Türkiye alkışlar sana…

2008-09-11T16:24:00.001+03:00

Bu ülkenin insanı gücü sever, güce tapar, ahlak, din, namus, töre, aile, sevgili, çoluk, çocuk hepsi gücün altında parça parça olur. Günün en güçlü adamı kimse o adamı sever, ona saygı duyar, onun dediklerini doğru beller. İcabında hapis yatar, icabında öldürmeyi doğru bulur. Ona karşı duran şayet diğerinden güçlü değilse de direnir, güçlü ise başlar bu kez ona yalakalık yapmaya.

Çıkarcıdır, menfaati yoksa yaralı parmağa bile işemez. Biri diğerine saldırıyorsa altında yatan tek sebep birbirlerinin yuvasına çomak sokmuş olmalarıdır, gün olur devran döner tekrar can ciğer kuzu sarması olurlar.

Karaktersizdir, bir söylediği diğerine uymaz. Yeri gelir faşist yeri gelir en baba solcu olur. Din iktidardaysa en büyük dindar odur.

Riyakardır bu ülkenin halkı. 3 dakikada herkesi satar, aklı fikri yalana musibete, kandırmaya, duygu sömürüsüne çalışır

“Kul hakkı yenmez, Allah affetmez” der herkes, herkesin hakkını yer, baba annenin, patron çalışanın, devlet vatandaşının hakkını çatır çatır yer.

Kısa vadeli düşünür, gününü kurtarır dönemini kurtarır, bu sayede çoluğunun çocuğunun geleceğini kurtardığını sanar oysaki her şeyi daha fazla kararttığını anlamaz bile.

Kabadır, çok kaba! Hal hatır sormayı bilmez, telefonda nasıl konuşulur bilmez, yolda yürümeyi, toplu taşıma araçlarına binmeyi, markette sıra beklemeyi hiçbirini bilmez, her şeyi kendi hakkı sanar bu uğurda ağız dolusu küfür eder, çemkirir, iter, kakar, sonunda da o hep haklıdır.

Eleştiriye ne tahammülü vardır, ne de eleştirmeyi bilir. Eleştirmeyi karşısındakinin açığını yakalamak onu ezmek için kullanır. Eleştirilen her şeyi kişisel algılar, karşısındakine diş biler, kendi haklılığının ispatı derdine düşer.

Verimsizdir, saatlerce çalışır belki ama planlamadan bir haber olduğu için haybeye vakit öldürmüş olur, günlerce çalışır ortada tek bir sonuç yoktur.

Pratik zekalıdır, çünkü aklı fikri şeytanlığa, fitneye çalışır. Bunca katakulli pratik zekasını geliştirmiştir.

Cahildir, okumaz, dinlemez, araştırmaz, ama her nasılsa her şeyi o en iyi bilir, her konuda yorum yapar, iddia eder, yalan yanlış konuşmaktan hiç utanmaz.

Kıskançtır, kimsenin iyi olmasını istemez, dışardan gülümserken içinden haset tohumlarını yeşertir. Değişmez sorusu neden o da ben değilim olur.

Aptal mıdır? Aptaldan çok uyanıklık yapmak için, kısa yoldan vurgun için, cennetin tapusu için, gündelik kurtuluşlar için yapar en büyük salaklıklarını, türlü tuzaklara düşer.

Kolay kanar, azıcık gözyaşına, güce, şöhrete, din sömürgeciliğine hemen inanır.

Kendinden başka herkesi suçlar, hoca kötüdür, patron adidir, yabancılar düşmandır, Türkün Türkten başka dostu yoktur. O Türkü en çok diğer Türkler dolandırıp dursa da ona en kötü hayatı reva görse de, çünkü bilir ki güç kendi elinde olsa o da aynısını diğerine yapacaktır, yapmamayı da geri zekalılık olarak azleder.

Velhasıl kelam, Türkiye bir bok çukurudur. Bu çukurun içinde ayakta kalabilmek için iyi yerlerinizi azaltıp kötüleri parlatanız gerekir, vicdanınızı derin dondurucuya atıp, olabildiğince kaba, vurdumduymaz, bilgisiz ve güçlü olmak zorundasınızdır.

Etrafınızda sürekli uzaklara gitmek isteyen birileri varsa, bu düzenin içinde “ne düzen ne de düzülen” olmamak için isterler bunu. Çoğunlukla da gidemezler çünkü gidebilmek de her babayiğidin harcı değildir, bu topraklar görünmez bağlar ile bağlar adamı. Daha doğduğunuz andan itibaren karar mekanizmalarınız iğdiş edilmeye başlar, birey olmamanız için farkında olmadan herkes uğraşır da uğraşır.

İki arada bir derede kalakalırsınız, ne buraya ait ne buradan azade.

alışveriş çok piş bişey

2008-09-08T16:02:00.002+03:00

İnsan neden bu kadr manyakça alışveriş yapar diyordum, onca borca girer, alışveriş merkezi denen gayya kuyularında kendini kaybeder. Çok basit mutlu olmak için.

Alışveriş süper ötesi bir uyuşturucu halini almış durumda. Bir haftadır eve monitör almaya çalışıyoruz. Kıçı kırık bir monitör için Anadolu yakasında gezmediğimiz elektronik zinciri kalmadı. Tanzucum bütün bu alışveriş deryasında her eli boş döndüğümüz dükkandan biraz daha sinir katsayısı tepeye fırlamışcasına çıksada, bende uhrevi bir mutluluk durumu.
Yaşasın şimdi bir mağazaya daha gidilecek belki orda başka ucuz dvdler de vardır. Naapacaksam o kadar DVD'yi. İzlemeye ne takatim oluyor ne de vaktim, olsun önümüz kış daha çok dvd daha çok kitap daha çok dergi almamak için hiçbir neden yok önümde, şişman kredi kartı borcum dışında.

Mutad durumlar

2008-09-08T15:55:00.004+03:00

En son ucu belirsiz bir iş görüşmesi yapmıştım, havalı ötesi ajanslarımızdan birisiyle, iki görüşme sonrasında -her ikisi de kendilerinden talepli- ve benim bir iki tacizime rağmen sizinle çalışamiciiiz bile demeden hayatımdan çıkıp gittiler.
Şimdilik havalı ajanslar defterini kapatmış bulunuyorum. Görüşme adabı konusunda tonlarca laf edebilirim ama bu ülkede herhangi bir adap kalmamış olduğu için boş yere kendi çenemi yormuş olacağım dolayısı ile bu defteri dürüp rafa kaldırmak daha hayırlı oldu.

Bugüne gelecek olursak, gelecek kıştan çok ümitliyim. Aslında hiç ümidim yok ama ümitsizim demek de bir halta yaramadı en azından aman da aman nasıl güzel olacak şahane geçecek en bir süper olacak diyerek şu secret micrıt babaları kandırmayı deniyorum.

Omm, kış süper olacak, oomm nefiz bir işim olacak, omm iş yerinde nerdeyse hiç sıkılmayacağım. Omm, doğru dürüst para kazanacağım. Omm, süper olucak süpperrr.

yavaş ama emin adımlarla...

2008-08-26T10:49:00.000+03:00

İçki yasağı şimdi de Moda iskelesinde !!

küçük deyip geçmemeli

2008-08-24T01:02:00.004+03:00

Kedi pirelendi, üzerine bi ton ilaç sıktık ibne pireler terk-i diyar etsinler diye, hormonlu mudur nedir, ben sersemledim ilacın kokusundan adi mahlukatlar hala defolup gitmediler. Birisi benim kolumda gezintiye çıktı sadece, saniyesinde de öldü tabi.
Hayvan tar tar kaşınmaktan helak oldu, evin her tarafı tüy, yetmezmiş gibi biri de bozgundan kaçarken kulağına girdi sanırım, iki saattir de kulağını kaşıyor zavallı totoro.

pimpirikli ebeveyn gibi oldum iyice. o kıytırık ötesi pire tasmasını satan pet-shop sahibini de tasma ile boğucam.

İçki içmeyen adama güvenmiyorum kardeşim var mı..

2008-08-22T11:55:00.002+03:00

Çok sıkıldım artık hoşgörülü olmaktan, herkesi kucaklamaktan, bir zamanlar ezilmiş olmalarını kendilerine kalkan gibi kullanıp ona buna saldıranların arkasında durmaktan.

Kendimi çok feci kandırılmış hissediyorum, salak hissediyorum, bütün inançlarım, hoşgörüm her şey yerle bir oldu, şu geçen 3-4 senelik süreçte.
Dini ellerine maşa alıp geçinenlere katlanamazdım, ama başörtüsü isteyen kadınlara empati ile yaklaşıp onun tercihi derdim, takacak tabi kime ne derdim, canı gönülden derdim hem de. Yazılan araştırmaları okurdum, ne demişler neden böyle oluyor anlamaya çalışırdım.

İçki içmeyen tipler de rahatsız etmezdi. Ezan okurken müziği kapatanlara, iki mezarlık arasından geçerken arabadaki müziği kapatanlara perşembe geceleri içki içmeyenlere bile belli bir sempati ile yaklaşırdım. Kıl olmazdım.

Bu denli riyakarlığın, yalanın, sahtenin olduğu bir dönem olmamıştı benim 29 yıllık hayatımda.

Hepsi geçmişte kaldı, artık içim dışım ruhum her tarafım hoşnutsuz, bütünüyle kuşkudayım ve kimseye de sempati beslemiyorum
Misal, sahillere salkım saçak yayılan (bodrum-türkbükü'nde dahi) haşemalı tipleri ne samimi buluyorum ne de onların o şekilde denize girmelerine empati ile yaklaşabiliyorum.
Sen ki götünü başını saçını Allah adına kapattığını söylüyorsan, deniz tutkundan da aynı amaçla vazgeçeceksin ya da inat edeceksin ve giyip adam gibi mayonu denize öyle gireceksin.
Hem sinema, hem gazoz yok artık.

Çok mu paran var git o zaman bul kendine ıssız bir ada, bir yat, kotra orda gir denizine, evine havuz yaptır orda yüz, çok bunaldıysan duş yap. Ama koskoca halk plajında herkes bikinili mayolu gezerken gelip haşemanla takılma. Diğerleri önünden bikini ile geçerken onları pis pis süzme.
Evet ayrımcılık yapıyorum, zaten kabul ettim bunu baştan.

Kocan, oğlun, erkek kardeşin, bilumum çük sahibi hısı akraban diz altına inen şortları ile çimer ve karıyı kızı keserken kimselere ahlak bekçiliği, din savurganlığı da yapma.

Kadınlara giydirip, erkekleri kayırıyorda değilim. Sonuçta asıl pislik erkeklerin başından çıkıyor, salak kadınlarda buna alet oluyorlar. Adına güç tutkusu, iktidar tutkusu, para tutkusu ne derseniz deyin. Ama inancın dışında bir şey olduğu kesin.

Her gün daha fazla muhafazakarlaşan bir ülke olmanın ilmekleri örülüyor.

Bağdat caddesi gibi ülkenin en rahat sayılacak yerindeki evime gece 11 de üstümde askılı bluz altında diz kapağında biten şort var diye gidemez oluyorum. Önüne gelen hayvan her türlü lafı sözü söyleme hakkını buluyor kendinde. Eskiden söylemiyor muydu, tabii ki ama o zaman saat sabaha karşı 03.00 civarı oluyordu, dahası içerikleri farklı oluyordu.
Gelecek sene saat sekizde de eve yalnız gidemeyeceğim muhtemelen.

İçki satmak yasaklanıyor, internet yasaklanıyor, porno yasaklanıyor, her gün yeni bir yasak yeni bir kısıtlama.
Adı olmayan, ismi konmamış, elle tutamadığımız ama hayatımızı kısıtlayan binlerce yasakla çevirili boktan bir ülkeye dönüşmüş durumdayız.

İstenilen buydu muhtemelen yasaklarla çevirili, yavaş yavaş bütün duyargaları kapatılan, iki cephe yaratmak, benim kadar hoşgörülü bir tipi bile çileden çıkabiliyorsa, kendini bunca kandırılmış hissettirebiliyorlarsa, proje başarı ile tamamlandı demektir.

Hepimize geçmiş olsun.

Neden kapattık? Sansüre sansürle cevap vermek için!

2008-08-21T10:52:00.002+03:00

Bknz

yaşasın tatil

2008-08-18T13:37:00.001+03:00

Tatil bitti, bu sefer kesin olarak. Gerçi önümüzde bir de bayram tatilleri var ama henüz onlar hakkında konuşabilmek için bile çok erken.

Şimdi bir noktayı açıklığa kavuşturmak isterim ki, en çok tatil yapan bir bünye değilim, öyle olmak isterim o ayrı. Her çalışan Türk insanı gibi totalde 2 hafta iznim var, bu iki haftalık izin dilimini yaz aylarında kullanabilme lüksüne sahibim. İş yerimiz kış tatiline pek iyi gözle bakmıyor. Gerçi hesaplayınca 15 iş günü ise benim tatil hakkım neden 3 hafta izin kullanamıyorum ki, sayın Gregor bu kısım sizin uzmanlık alanınıza giriyor bir bilgilendirseniz.

Bu sene bir de düğün-balayı hadisesi sebebiyle +1 hafta tatilim oldu. Demek ki neymiş. 52 haftada 3 haftalık tatil, diger bir deyişle 365 günün 21 gününü –yollarda geçen zamanlarda dahil olmak üzere- çok bir tatil değilmiş.

Biz ülkecek, “çok çalışmanın sürekli çalışmanın” bir nimet gibi sunulduğu, tatil yapmanın dinlenmenin, gezmenin lüks dahası ayıp olarak kabul edildiği bir coğrafyada büyüdüğümüzden olsa gerek, “aman çok çok çalışın, önce ev-araba bok püsür taksitlerini ödeyin, gezmek nasıl olsa olur, hem gezeceksiniz de ne olacak, hep aynı şeyler” diyen insanlar olmaya başladık.

Ben onlardan olamadım. Her fırsatta, her an işten kaçmak ve kendimi sokaklara salmak isteği ile doluyum, yeni yerler görmek, yemekler yemek, sahilde pineklemek, araba ile uzun uzak yollar yapmak süslüyor hayallerimi.

Şimdi bir yol ayrımındayım, yukarıda bahsettiğim ancak henüz bana dönemeyen şirketten olumlu bir yanıt gelirse, kariyer adamlarını dinleyip bir süre bu şirkette takılacağım, yok olumlu bir yanıt gelmezse tasımı tarağımı toplayıp bir süreliğine gideceğim.

Sonrası Allah kerim.

bir nevi godot'yu bekliyorum

2008-08-08T14:08:00.002+03:00

İki gün önce bir ş görüşmesi yaptım. Aslında bu adamlarla ilk iki ay önce falan görüşmüştüm, belki biraz daha az ya da fazla her neyse tam tarihini hatırlamıyorum. Tam oldu sanırken de, yönetimsel nedenlerle iş olmadı. En azından görüştüğüm kişi bana öyle söyledi.

Pazartesi sabahı aynı kız beni tekrar aradı, eh heyecanlandım tabi ama öyle çok fazla da değil. Zaten bir kere heyecanlanmıştım ve olmamıştı tekrar heyecanlanacak bir şey yoktu ortada, ikinci kere aranmak iyidir, genelde bu işin olacağını gösterir. Her neyse kız bu sefer genel müdürün benimle görüşmek istediğini söyledi, saati bildirmek için de akşama doğru arayacaktı. Akşam aradı, ama o aramadan önce ajanstan bunlarla görüşeceğim saate toplantı koydukları için benim saati değiştirmem gerekti falan. Kız da bu yüzden tekrar bir ton telefon görüşmesi yapmak zorunda kaldı ama gayet pozitifti gene de.

Akşam eve gelince portfolyomu düzenlemem gerekiyordu ama görüşmeyi sabaha aldığım için nasıl olsa sabah işe gitmemeye karar verdim, portfolyoyu da sabah düzeltirim diye düşünüp bütün gece yaydım, sex and the city'nin eski bölümlerini izledim, gerginlik azaltmak için yaparım bunu genelde.

Sabah Tansu işe gitti, ben de 15 dakka daha uyuma bahanesi ile portfolyo işini iyice ağırdan almış oldum ve sonuçta o lanet mc bookdan bi halt anlamadığım için portfolyuyu hazırlayamayıp sadece bütün işleri bir cdye çekebildim ve koşarak evden çıktım.

Böyle zamanlarda genelde murphy kanunları işler ya, gene öyle oldu. Garanti ATM bozukmuş, ama neyseki evden çıkarken bu salak ihtimal aklıma geldiği için 2 ytl almıştım. Dolmuşa bindim, Salı pazarı trafiği oldu bu seferde. Güç bela Kadıköy’e vardım neyse ki. Bu sefer de Kadıköy'deki bankada öküz gibi sıra beklemem gerekti, iki atm'den biri bozuk olduğu için. O evreyi de atlatıp vapura binince tekrar heyecanlanmaya başladım. Hatta bayağı bayağı gerginleştim diyebilirim. Derken telefon çaldı, genel müdürün toplantısı mı ne çıkmış, görüşme yarına kaldı diye. Güzeeel, rahatladım bir anda, zaten portfolyoda hazır değildi. İşe gittim, toplantıya gittim geldim. Yanımdaki cd’den kendime süper bir portfolyo hazırladım. Hazırım görüşmeye. Akşam oldu ne arayan var ne soran. Sonuda 19.30 gibi aradı kız, yarın 12 de bekliyoruz diye. Tamam, olur. Ertesi gün oldu. Çarşamba yani. 12’ye on kala kız tekrar aradı, benim acil bir isim çıktı ama genel müdür seni bekliyor şeklinde. Baş başa görüşme durumu. Hiç heyecansız ben, gene biraz heyecanlanmaya başladım. Taksi çağırdım, tam vaktinde ordaydım.
Beni rahat bir odaya aldılar, sonra adam geldi, elince Cv’im. Rahat bir herif, genç, "naber" diye başladı konuşmaya hiç formal değiliz. İşin zorluğundan falan bahsetti bir süre, daha önce çalıştıklarımdan ne kadar farklı olduğunu falan anlattı, e biliyorum zaten bunu. Ben pek konuşmadım, o anlattı daha çok. Zaten ne konuşucam kendimi sevimli falan göstermeye de çalışmıyorum. Sabah 9 akşam 9 bir iş için talip olmuşum daha ne kadar verici olabilirim ki. Ben de dedim evet A. da aynı böyle söyledi, biliyorum durumu. Biraz daha konuştuk.
Sonra tanıştığımıza memnun oldum, zaten elemanı A. seçecek o senle haberleşir dedi, onca hazırlamışım portfolyo kimse bakmadı, ayrıldık birbirimizden. İşe geri geldim. A. aradı nasıl geçti diye, iyiydi tanıştık işte, işin zorluğunu anlattı, senin söylediğini söyledim dedim. Sen seçecekmişsin zaten diye ekledim. Tamam süper, ben de şimdi işe geri dönüyorum, konuşup arayacağım seni, başlarsan ne zaman başlayabilirsin dedi. Ben de bu hafta sonu tatile gidiyorum gelince başlarım dedim. Çarşamba günkü konuşma tabi bu. Harika dedi, kapattık telefonu.

Perşembe günü oldu, kimse tarafından aranmadım. Cuma oldu, arayan soran yok, ben de A.yı aradım bu gün 11.30 gibi, eğer oraya başlayacaksam bu heriflere de söylemem gerek öyle zart diye ayrılamam şeklinde, telefonu açan olmadı. Geçen sefer de böyle bir durum olmuştu, ben A’yı aramıştım o açmamıştı, sonra ben tekrar aramıştım da, işte yönetim mönetim çok üzgünüm gak guk demişti.
Şimdi beklemedeyim, olumlu bir yanıt için ararsa artık ek süre istemem gerekecek, burası ile de kavgasız patırtısız ayrılmak için, yok aramazsa zaten yapacak bir şey yok, geçmiş olsun.

Hem günde 12 saat çalışmayı kabullen hem de böyle strese gir üstelik daha işe başlamadan.

Sex and the City

2008-08-06T19:13:00.002+03:00

Vizyona girmesinin birinci günü, birinci seansında gerçek bir SNTC fanatiği Borsalino (Manolo'su bile var daha ne olsun) tarafından izlenip derhal A’dan Z’ye ne olduğu yazılmış olsa da, 20’li yaşlarının bir kısmı SNTC’yle geçirmiş bir dişi olarak pazar gecesi My Max’de 6. sezon son bölümü ile karşılaşınca daha fazla dayanamadım ve dün gece nihayet bu ulvi görevi ifa etme şansına erişebildim. Artık huzur içinde otuzuma girebilirim.

Evet sıradandı, özel bir numarası da yoktu, zaten 6 sezon oynamış bir dizinin ne numarası olacak değil mi, ama ben gene de çok eğlendim, hiç sıkılmadan dikip gözümü 2 saat izledim.

Bence bu filmin ve dizinin asıl nümerosu erkekler falan değil, olay kızların arkadaşlığı.

Her başları sıkıştığında birbirlerinin yanında olan, kimsenin kimseyi kıskanmadığı, her birinin gerçekten diğerinin mutlu olmasını istediği, birlikte olmak için zaman yaratan, özel anları kaçırmayan, ertelemeyen, üşenmeyen, eleştirmeyen, gerektiğinde ve gerekmediğinde bile anasının nikahından kalkıp gelen 4 şahane arkadaş.

Üstelik de yıllardır sürüyor, kavga da edilebiliyor, kısa minimal küslükler yaşanıyor ama sapına kadar dürüst, net bir arkadaşlık.

Ben en çok bu yüzden seviyorum SNTC’yi, yoksa özgür seksmiş, bir sevgili gelsin, diğeri gitsinmiş, modanın dibine vurmalar falan bunların hepsi diziye görsel zenginlik sunan soslar.

Olay o 4 kızın birbirlerine olan samimiyetinde bitiyor.

Peki var mı böyle bir arkadaşlık, yok tabii ki o yüzden evleniyor zaten insanların büyük bir kısmı.

mutlu aşk vardır

2008-08-04T11:30:00.001+03:00

uyku mod'u

2008-08-01T15:24:00.001+03:00

sanırım sıcaktan, gerçi ortam son kertede klimatize
bu bağlamda rehavetten

karaciğer mod'u

2008-07-31T18:19:00.002+03:00

Gilbert'miş. Sarışın olmak gibi bir durum kaale alma dedi doktor.

off mod'u

2008-07-30T17:13:00.003+03:00

Ben bir süredir dışarı çıkan yerlerimi aldırdım.
Gece bir yere gitmek tamamen eziyet halini almış durumda. İlk bir saat fena geçmiyor.
İkinci saatten itibaren sıkılmaya başlıyorum, ama bir şekilde gelinmiş olduğu için mecburiyetten oturmaya devam ediliyor. Zaten karaciğersel sorunlar nedeniyle alkol ile olan samimiyetim kesilmiş durumda, soda limon ile 3. saate girilince beni ortam iyiden iyiye basmaya başlıyor. Klima çarpıyor, sigara rahatsız ediyor, müziği beğenmez oluyorum, ortam karanlık ve çook kalabalık gelmeye başlıyor ve fecii derecede uyku bastırıyor.
Beraber geldiğim ademoğulları ve kızları ne oldu ne oldu diye üzerime gelmeye başlayınca iyice ifrit oluyorum, hani hafiften bir eğleneceğim varsa o da kalmıyor.
Hadi kalkıyoruz eve varınca tekrar ortam süt liman.

Ohhh, mis, koy bakalım şurdan bir film de keyfimiz yerine gelsin.

Satılmış komşuluk

2008-07-11T16:13:00.001+03:00

Sabah yolcuklarımdan bahsetmiştim. Arabaya biniyorum, trafiğe giriyorum ve işe varıncaya kadar geçen uuuuuuzun bir süre. Arada da boş durmayıp okuma-uyuma-düşünme gibi eylemler içindeyim.Dün sabah Alian de Botton isimli her konuda fikir sahibi kişinin “Seyahat Sanatı isimli kitabını okumaktayım. Taktım ya bu seyahat olayına yakında zaten ya acenta kurucam ya da cruiselerden birisine miço olarak yazılıcam, bitecek bu hasret.

Alain kişisi herhangi bir konudan bahsederken illaki işin içine bir feylesof olsun yazar olsun bilir kişi sokma ve onun kitaplarından ve hayatından alıntılayarak işi zenginleştirme yöntemine gidiyor. 10 kitabı varsa en az 8’inde yöntem bu, e tutmuş da nitekim ki, bütün kitaplar binlerce dile çevrili.

Her neyse bu sefer, egzotizme duyulan özlem başlığı altında bize göre egzotik nedir, bir yerin nesi çekerde egzotik olurdan bahsedilirken, işin içine Flaubert’i karıştırmış. Bu Flaubert meğerim iflah olmaz bir Mısır manyağıymış, daha el kadar bebeyken Fransa’dan nefret etmekte ve aklı fikri Mısır’daymış. İçindeki deve, çöl, şark sevgisi çılgıncaymış. İlk seferi 9 ay süren Mısır seyahati sonunda da ölünceye kadar hep tekrar aynı topraklara dönmek için debelenip durmuş, gel dikiz ki gidememiş. Mısır’ı anlatırken şark kelimesinin altını özellikle çizmekte ve komşuluk kavramını yüceltmekte sayın Flaubert.

Flaubert’i okuduktan sonra, bu şark eşittir komşuluk meselesi benim zihnimi kurcalamaya başladı.

Benim doğduğum ve ardından 28 senemi geçirdiğim apartman tam olarak bu komşuculuğun ana vatanı gibiydi. 15 daireden mütevellit apartmanımızda herkes birbirini tanırdı.
Biz aynı apartmanın çocukları olarak diğer apartmanların çocuklarına kafa tutar, onları ağacımıza falan almaz, niyet düzenler onları kazıklardık. Günümüz apartman çocuklarından değildik yani, bu şahane durumdan sokaktan çılgınca araba geçmemesi, etrafta it kopuk dolaşmaması gibi etmenlerin yanı sıra annelerimizin birbirleri ile komşu olmaları büyük oranda etkiliydi. Birisi bir tarafa giderken kendi yavrusunu da diğer anneye gayet rahatlıkla emanet eder ve çeker giderdi.
Alt kat komşumuz Puje Abla, nerdeyse her gece bize gelip bir bardak viski içip bilumum telefon görüşmelerini yapardı, karşılığında biz de 2 azgın çocuk olarak onun evinin üstünde bütün gece koşuşturup kafasının içine sıçabilirdik.

Bu ve benzer daha onlarca şey sayabilirim. En son 2 hafta önce apartmanımızın en demirbaşlarından ayla teyze vefat etti, onlarda annemler gibi 30 yıldır aynı binanın insanı, kızı en yakın çocukluk arkadaşım. Bütün eski komşular evin yanındaki minicik cami de buluştuk, bir köşede ağlayanlar ve tekrar kavuşanlar, ne kadar büyümüşsün senler ve benim ee otuz oldum şeklinde onlara yaşlarını hatırlatışım, ara beni, görüşelimler gırla.

Kuşkusuz bunca komşuluğun bir sebebi de diğerine olan meraktı. Onun evinde ne var, kocasıyla neden kapıştı, çocuklar ne yaptı. İnsani bir duygu olarak kıskanıyorduk, merak ediyorduk, paylaşıyorduk.

Sonra ne oldu, biz komşu kültürü ile bunca iç içe büyüyen veletler özgürlüğümüzü ilan ederek kendi evlerimize dağıldık, maksimum muhabbetimiz çöp alan kapıcı ve otoparktaki sokakta görsek tanımayacağımız komşumuz oldu.

Ama komşuculuk kanımıza karışmış olduğu için vazgeçemedik tamamen. Modernizm, bireysellik, kendimizi saklamak için sattığımız komşuculuğu geri istemeye başladık. Apartmanımızda sürdüremediğimiz bu eylentiyi şimdi arkadaş çevremizde birbirimize gidip gelirken sürdürüyoruz.

Vrıııın

2008-07-11T12:15:00.002+03:00

İtalya'da Roma, Venedik, Floransa, Pisa, Lucca, San Gimiano, Siena, Urbina, Napoli, Bari
Fransa'da Paris, Bretanya bölgesi (Saint Malo, Carnac vs)
Almanya'da Bonn, Köln, Duesseldorf, Essen, Münster, Berlin, Potsdam
Fas'da Fes, Casablanca, Rabat, Marakeş
İspanya'da Madrid, Barcelona, Malaga, Granada, Sevilla, Cordoba
Çek Cumhuriyeti'nde Prag
Yunanistan'da Selanik, İgomenitsa, Kalambaka (Meteora)
Maldivler ve aktarmalı Dubai
İngiltere'de Londra, Cambridge
Hollanda'da Amsterdam
Belçika'da Brüksel, Gent, Brugge
Lüksemburg
Kıbrıs'da Girne'yi gittim ve gördüm.

Ve daha öyle çok yer görmek istiyorum ki.

Lizbon, Porto
Balkanlar
Hırvatistan, Monstar
Viyana
Tekrar İtalya – Toscano, Roma
Buenos Aires
Brezilya
Ushuia (?)
Quito
Küba
Lima – Cusco
Vietnam
Laos
Kamboçya – Angkor
Tokyo
Yunan Adaları (Simi, Meis, Sakız, Santorini, Corfu)
İrlanda

uzun uzak yollar

2008-07-09T11:23:00.004+03:00

Uzun uzadıya bir seyahat planlamak, seyahatin kendisinden daha zor olabiliyormuş, hele ki bizimki gibi ekonomisinin ne bok yediği belli olmayan ülkelerde.

Ben bunu bugünlerde fena halde tecrübe etmiş durumdayım. Bir süredir çalışma hayatı denen, ancak ev kirası, digitürk, adsl gibi bilumum saçma faturayı ödeme dışında bana hiçbir faidesi olmayan bir oluşum içinde oluca, sürekli bir çıkış noktası arayışına girdim.

Nedir bu? Sahip olunan tüm imkanları seferber ederek, birkaç aylığına bu ülkeden uzaklaşmak. Geri dönünce ne olacak kısmı meçhul tabi.

Ancak, eldeki imkanlar minimal ölçülerde olunca, takdir edersiniz ki böyle bir eylemi çok iyi planlamak gerekiyor, bir hazırlık yapmak gerekiyor, bunların hepsi içinde sabır, araştırmacı bir ruh ve para gerekiyor.

Şimdilik gelinen nokta, halen belli olmayan bir plan-ki o heralde belli olmayacak, bütçesel çatlaklar –belki onarılabilir- ve bu hızlı değişimden sıkılmış, heyecanı belli bir oranda törpülenmiş, seyahate çıkmadan yorulmuş ben.

Ama bu demek değil ki vazgeçtik, tabii ki vazgeçmedik, yoksa her sabah kendimi o yataktan kazıyıp bu iş yerine gelmem olanaksız.

Bu adam benle dalga geçiyor.

2008-07-04T17:39:00.004+03:00

Seyahat

Orda yıldızlar gördük
Ve dalgalar, kumlar gördük
Ve onca krize ve umulmadık felakete rağmen
Burada sıkıldığımız kadar sıkıldık

C. Baudelaire

Başarmak mutlu olmaktır.

2008-06-30T17:43:00.001+03:00

Yani başaramazsak otomatikman mutsuz oluruz. Neyi başaramazsak mutsuz oluruz peki, ya da neyi başarırsak mutlu?Mutluluğun anahtarı başarıda yatar gibi az da olsa ucu açık, az da olsa insani bir taraf taşıyan bir laf yerine, neden bu kadar keskin, soğuk ve mutluluk kavramından bu kadar uzak bir söylem.

Başarmak mutlu olmaktır! Küt.

Bana mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?
Başar Nazım’cım. OKS’de 100 net çak mesela, bende elinde sınav sonuç belgesi ile çiziktirivereyim seni.

Bir okul nasıl bu kadar tuhaf bir motto seçer kendine, nasıl bu kadar insaniyetten uzak, bütün çocukların birer proje olarak görüldüğü, eskaza sınavdan 4 falan alanları da ibreti alem için okul bahçesinde sallandırıyorlar herhalde ya da diğer çocuklar bu sefil yaratığa bakarak kafalarını çevirip gidiyorlar mı?

Bir on beş sene sonra doğmuş olsaymışım demek ki bugünkünden bin kat daha sefil olacakmışım

İnat ve kapitalizm

2008-06-30T11:54:00.001+03:00

İşe gelirken her sabah trafiğe bağlı olmakla birlikte 40 dk ile 70 dk arasında bir süreyi sağ koltukta sepet gibi geçiriyorum. Bu sepetlik sürecinde de mütemadiyen aklıma acayip fikirler üşüşüyor. Gökçeada’da arsa alıp zeytin yetiştirmek, Köyceğiz’e gidip ne yapacağımı bilmeden göle bakarak oturmak, İstanbul’da bir yerde büyük balkonlu bir eve taşınmak, arabayı satıp derhal Güney Amerika’ya gitmek gibi bin bir kaçış planı.

Tabi bu kadar kaçış planlarken daha kapsamlı ve derin konularda da düşünme fırsatım oluyor. Her sabah aklımı işgal eden yeni bir tez ve antitezle ofise ulaşıp, bunu mutlaka yazmam lazımla masa başına oturuyorum. Hiçbir şey yazamadan ve yerlerini daha elzem konulara terk ederek tez ve antitez kardeşler buhar oluyorlar.

Bugün de aynısı oldu. Geldim, maillere baktım, kıvır zıvır bir şeylerle uğraştım, gazete okudum, belim ağrıdı yürüdüm, telefonla dert dinleyip meram anlatamadım.

Saçma bir bültene gömülmezden önce de bunları yazmaya çalıştım olur da inat ve kapitalizm hakkında yol boyu yürüttüğüm –ki bugün yol 60 dk sürdü- onca fikir geri gelir diye, nafile.

Kısmetse yarın.

ben hep arkeolog olmak istemişimdir, hadi len

2008-06-26T14:02:00.004+03:00

O zamanlar ÖSS ve ÖYS vardı. Aldığın puana lise hayatında ne yapıp yapmadığında etki edipsenin seçtiğini sandığın, daha ziyade ise içine düştüğün bölümlerde üniversite hayatı başlardı.Benim içinde farklı gelişmedi, orta okuldan itibaren psikoloji isterken, psikolojinin altına rehberlik ve psikolojik danışmanlık yazmak yerine, hıh o ne be bilim bile değil diye aşağılayarak klasik arkeoloji yazdım.

O sene puanlar 13 küsur yükselince de 0,4 puan farkıyla birinci sıradan klasik arkeoloji bölümünün içine düştüm. Çok meraklıymış gibi.
İnsanoğlu bir tuhaf bukalemun gibi bulunduğu ortamın şeklini alıyor, ya da tuhaf olan sadece benim, derhal şeklini alıyorum.
Hiçbir popülerizm manyaklığına haiz değilken, bölüme gelen geri kalanın %90’ının embesil olması sonucu derhal parlama gösterdiğim üniversite hayatım yüksek bir ego ile başladı.
Bu kendine güvende Türkiye sınırları dahilinde vuku bulan dünyaca meşhur bir takım kazıların kapısını aralıyıverdi. Öyle bir salaklığa kapılmıştım ki, ben ne istersem yapabilirdi, isteyeyim yeter peh kim tutar beni.
Sonra durum şu şekilde gelişti. O çok kocaman isimli kazıya gidip, orda çalışan ağır abi ve ablalarında bi bok olmadığını keşfetmem, geri zekalı kompleksli kazı başkanının en büyük hobisinin insanları ezmek olduğunu, diğer sevimli gözükeninde ilk fırsatta maddi kazıklar atmak olduğunu anladıktan sonra, ve ne yazık ki 3. sınıfın sonunda arkeoloji dünyasından koşarak kaçmaya karar verdim. Ben ne istersem yapabiliyordum da bunun bir yararı yoktu.

Tekrar ÖSYS bokuna giremeyeceğime göre önce bu sevimli eğitim hayatı son bulmalıydı.
4. sınıf yaz tatilini kazı olmaksızın es geçip, bilumum sanatsal kültürsel geyik işlere verdikten sonra kendimi kış geldi. Okul yok, arkeoloji mezunu bir tıfıla kimsenin vereceği bir iş de yok. Bir yerlerde hatırlı akrabam da yok, multimilyoner bir aile de yok. Hıım çok nefis bir sahne.

Benzerim yüzler gibi bari master yapayım da vakit geçsin, dedim ve salak gibi arkeoloji masteri yapmaya başladım. Zaten başka bir bölüme beni almıyorlardı.

Bu dönemde nasıl olduysa bir anda bölüme olan sevgim çağıldamaya başladı, ulan dur bi kazıya daha gideyim diyerek bu sefer aa bu iş böylede yapılabiliyormuşu gördüğüm kazıya gittim. Ama tabi kader de ağlarını örmekte olduğundan kazı sezonu sonu benim yolum Almanya’ya evrildi, orda masteri falan siktiredip Avrupa’yı keşfe çıktım falan filan.

Bu kadar uzun girizgâhın nedenine gelecek olursam, iş denen şey, işten bağımsız olarak iş yerlerinde şekilleniyor daha çok. Ben arkeolojiden nefret ettiysem sebebi Troia ve Korfmann’dır.

Bugün bu işi arkama bile bakmadan koşarak bırakmak istiyorsam da bu ajansdır heralde sebebi demek istiyorum. Bir başka yerde belki de tekrar o güzel iş ortamını yakalayabilirim, yani ümidimi yitirmemeliyim di mi?

Yoksa tamamen züğürt tesellisi mi? Büyük ihtimalle öyle züğürt tesellisi.
Zaten o ikinci ve çok sevdiğim kazıda da para kazanamıyordum.

Ps: ayrıca artık ne istersem de yapamıyorum, isteyeyim yeter de kaçtı bi tarafıma.

Eftalya...

2008-06-26T12:11:00.002+03:00

Geçmişin hayaletleri bizi izlemeye devam ettikçe, havada uçuşup duran hatıraları toparlamaya çalışmaktan helak oluyoruz.

Sanki bir perdenin arkasındayız artık, ne yapsak boş, bazen çekip koparsak da o perdeyi, perde perdeliğinden ve aramızda bir çit örme görevinden vazgeçmiyor.

Güzel günler, güzel geceler. Şarap bardaklarından yansıyan gülümsemeler, incelikler, ayrılıklar.

Hep diğerlerine bağlamak istiyorum aramızdaki asılı duran kırıklığı, beni avutuyor böylesi.

seyahat manyaklığı sarmışsa bedeni

2008-06-26T11:32:00.002+03:00

Seyahate çıkmadan önce plan yapılmalı mı yoksa büsbütün yayarak ilk hedefi belirledikten sonra geri kalanını boş mu vermeli?

Omuzlarımda iki tipin oturduğundan yola çıkacak olursam, birisi sürekli olarak; al bileti, maximum bütçeni de belirle ve git diyor.

Diğeri ise hahah madem böylesine kayıtsız davranıyorsun o zaman bütün kötü sürprizlere de hazırlan demekte, açabilir miyiz acaba bu sürprizleri deyince de, görmen gereken ve fekat daha önce bi skim okumadan gittiğin için kaçırdığın o şahane bilmemne, fahiş uçak biletleri, bin saat süren otobüs yolcukları, beş parasız kalmak gibi sıralıyor.

Yolculuk demek, kaybolmak, sürprizlere açık olmak olduğuna göre ve ben artık araştırmaktan ziyadesi ile sıkıldığım için muhtemelen ilk tipi dinleyeceğim.

vurduk kendimizi yollara

2008-06-24T13:46:00.001+03:00

Tatilden sonra şehre dönmek ne tuhafmış, ben neden bunca zamandır hiç yazmıyormuşum oysaki sırf gregor için bir kız blogu olarak ayakkabı resimleri olmadan eksik olacağımın bilinciyle Athena Tapınağı altında, gün batımında şarap içerkene bir kenara bırakılmış toynak kaplarımızın fotoğraflarını bile çektim. Yayınlayamıyorum çünkü resimler evdeki compüter içinde, bense gayet iş yerimden yazmaktayım. (öğle tatili)

Bu tatil son derece eğitici ve öğretici oldu öncelikle, sırf araç katkısı ile gidiyorum hohoyt diyerek 25 tane tişört, saçma sayıda ayakkabı falan almanın bir kere daha ne kadar gereksiz olduğunu keşfettim. İki tişört, bir şort, bir parmak arasından fazlası sadece bavulun iç çeperlerini görebildi tatil süresince.
Ayı boyutu şampuan da anlamsızmış, zaten deniz suyu sonrası duş eylemi totalde 2-3ü geçmiş değil, kuzey ege de sular gayet temiz, tuz yararlı, duş saçma.
9 günlük bir tatilden sanki 3 haftadır tatildeymişcesine dönmemin sebebini henüz bulabilmiş değilim, havasından suyundan ve yolundan sanırsam. 9 günde 1500 km.

Madem araçla yola çıkıyorsun ey beher, atsana bagaja bir şemsiye, iki katlanır sandalye ve bir buzluk, böylece her plaj her köşe başı senin olsun. -adada yakın arkadaşlar şemsiye sorununu hızlıca çözmüş olsalar da, bu bilgi de kulağa bir küpe olarak yapıştırıldı-

Efenim, Kuzey Ege turuna çıkınız, mutlaka araçla çıkınız tabi, araçsız yollarda heder olma ihtimaliniz çok yüksek zira.

Bozcaada’da birkaç gün takılıp, habbele ve akvaryumda denize giriniz. Adasal otlar ve zeytinyağlı tabaklarında kendinizi kaybediniz, balık yiyiniz.
Ben sabahları kalkıp deniz kenarında yoga dersi bile aldım, o kadar kendimi aşmış, öylesine dinç bir insanım işte.
Bozcaada önerileri: Salkım’da ahtopot ızgara
Peron’da Türk kahvesi: İstanbul’u çok taze terk-i diyar edip adasal olmuşlar, hep destek, tam destek!

Bozcaada’yı ardınızda bıraktıktan sonra vurun kendinizi sahil yoluna istikamet Assos, dura kalka. Tavaklı’da Agora’ya uğrayıp patates –bira, keyfe keder bir iki antik kent (biz ikisine de uğradık, ikisi de kayıp değil, görülmese de olabiler)
Bir çılgınlık yapıp, Assos öncesi, Asya’nın en batısını görücem derseniz Babakale’ye gidip kale burçlarından sarkıtıverin kendinizi.

Sonunda Assos’a varılacak elbet. Ahı gitmiş, vahı kalmış tapınakta illaki gün batımı ve şarap. Bu tapınak kısmı bizde bir hayli enteresan zuhur etti, Sezon başı gitmişiz, hiçbir yerde turist yok burada da yoktur diye yaydık bir kayanın altına, arkamızda bir abla, gözler ileriye doğru dikilmiş, sanırsın Kocatepe’de Atatürk, ya da az sonra atacak kendini aşağı Zeus’la falan pazarlık yapıyor. Attı atacak derken abla kayboldu ortalıktan, biz de bir oh diyerek kalktık çöktüğümüz kayanın altından, üç beş de taş toprak tarih görelim diye.

Muhtemelen Bizans’tan günümüze bir kısmı ulaşmış bir yapının (kilise olabiler) dört duvarından hayli kırık bir tanesinin-diğerleri yok zaten- üzerinde iki cengaver Türk, ellerde bir poşet ve çekirdekleri, çıt çıt çitliyorlar, sen kalk 2600 yıllık tapınağı görmeye gel, düştü düşecek binanın duvarına üşenme tırman ve çekirdek çitle.

Vesselam tatil süper bi şey, en güzel tatil derviş gibi gezilen tatil.

miiiimmmmmm

2008-06-07T19:35:00.002+03:00

Borsalino hanımın soruları sonucu, geçmişimin aslında bir facia olduğu gerçeği ile yüzleşmek durumunda kaldım.
Buyrun cevaplar.

1) Kendi paranızla ya da bir başkasının parasıyla aldığınız ilk albüm.
Hakan Peker, bir efsane diyor ve derhal bu bahsi kapatıyorum.

2) İlk defa sinemada izlediğiniz film.
Sanırım Michael Jackson'ın oynadığı Moonwalker. Kadıköy Süreya henüz sinema iken

3) İlk gittiğiniz konser.
Die Toten Hosen , Harbiye Açıkhava

4) Bugüne kadar dinlediğiniz tüm şarkılar içinde, "Bu şarkı beni anlatıyor!" dediğiniz şarkı hangisi?
Bir dizede anlatılabilirdi hayatımız, fekat bir türlü o şiiri bulamamıştık, desem.

5) Okuduktan sonra kapattığınızda; sizi "Bu romanı benim yazmam gerekirdi!" hissiyatına gark eden roman hangisi?
Suç ve Ceza-Dostoyevski, hahah ne kadar alçakgönüllüyüm değil mi.

6) Son bir film izleme şansınız olsa hangi filmi izlerdiniz?
Hayatınızın filmi hangisi gibi olmuş bu soru da, yok öyle bir film borsalinocum. Gökhan Abi çekmiş olsa onu söylerdim ama.

e illa birilerini mimliyorsak, ben de Pucca'yı mimliyorum

kedi büyüyor, dişleri de.

2008-06-06T13:59:00.001+03:00

Yanda görüldüğü kadar masum değil kendisi.

Totoro bütün gün evde yalnız başına takılıyor, umrumda mı, aslında çok
değil. İlk günler üzülüyordum, sonra kendiminde işe severek
gitmediğini hatırlayıp durumuna şükretmesi gerektiğine karar verdim.

Ancak olay iyice çığırından çıkmaya başladı.
kendisi evde kaldığı günlerin acısını gittikçe sivrileşen
dişlerini koluma geçirerek çıkarmaya başladı ve ben bu durumdan feci
derecede sıkılmış durumdayım.

don't forget !

2008-06-04T18:50:00.000+03:00

Çok geri zekalı bir huyum var.
Bana atılan bütün kazıkları kısa sürede unutuyorum.
Ya da hemen karşımdaki bukalemunlara güvenip kendimi onlara adamaya başlıyorum.

Bu salaklığımın ne gibi bir zararını gördüm. Aslında pek görmedim çünkü bir üst satırda belirttiğim üzere hemen unutuyorum, dolayısı ile de karşımdaki kişinin yaralama düzeyi kısa vadeli izler bırakıp akıp gidiyor. Ancak yıllarla şekillenmiş bir durum varsa bu can acıtma eylemi daha derin izler bırakabiliyor ki, konumuz bu değil.

Durum bu olunca tabi, kimseye küsmüyorum uzun zamandır, zaten saçma da geliyor birisine küsmek.
Bir an gelip küseceğime önceden sınırlarımı çizmeyi becerebilmek daha büyük bir erdem, herkese hak ettiği değeri verebilmek, hemen ve çok güvenmemek. Bakalım ben ne zaman öğreneceğim bunu.

Bu yazıyı da sadece unutmamak için yazıyorum. Unutmamak ve sağda solda, çene ishali olup konuşmamak için.

Hiçbir şeye şaşırmıyorum, kendimden başka.

2008-05-01T16:35:00.001+03:00

Bir kere daha bir telefonun ucuna hapsoldum. İçeride
Sokakta aynı coğrafyayı paylaşan, biri diğerinin güvenliği için, diğerinin ödediği vergilerle maaşı ödenen adamlar, o diğerleri aynı zamanda onları ilgilendiren haklar için yürüdüğü için ölesiye dayak atabiliyor.
Kendisini baş ilan eden hükümet, pis bir sırıtışla olan biteni izleyip, bu ülkeyi nasıl daha yaşanılamaz-katlanılamaz bir yer yapacağının ince hesaplarını yapıyor.
Sanki hepimiz çekip gitsek bu gidişattan hoşnut olmayan bizler, diğer bir faşist partinin dediği gibi sevmeyip terk etsek, etraf güllük gülistanlık olacak.

Zaten epi topu %1’iz. Arada kalanlarız. 700 bin kişi, dağılıveririz tespih taneleri gibi. Hükümetin tepesindeki lavuk çekip koparıverir elinde çekiştirmekten boka dönen tespihi, biz de çekip gideriz. Sonra ne olacak, bize ne olacağını sormuyorum, her yer buradan daha iyidir, her şartta. Daha mutlu, daha acısız, daha ısdırapsız demiyorum, sadece iyidir.

Ama ben şu yukarıdaki satırların yazarı, yazılanlardan daha fazlasını düşünen, daha fazlasını dert eden, haksızlıklara bulanmış bir dünya da ve ülkede yaşadığını çoktan kabullenen ben, gene de alamayıp kendimi dünyevilikten ve takılıp kalıveriyorum bir telefonun ucuna.
O telefon geldikten sonra da, cümlelerin ucuna takılacağım muhtemelen. Ne sokaktaki kavga, ne içimi cız eden onca görüntü, kalbimi parça parça eden şey 2 dakikalık bir konuşmayı kotarıp kotaramamak olacak.

Bu yüzden de işte ben artık sadece kendime şaşırıyorum

Pucca

2008-04-28T16:35:00.002+03:00

Bir gerizekalı Pucca'nın blogunu çökertmiş, yüksek ihtimalle abazanlıktan ölüm döşeğinde bir homo erectus, henüz sapiens sapiens olamamış bir hominid.

Siktiret bu hıyarları Pucca, yazmaya devam...

tufan

2008-04-21T17:02:00.004+03:00

"Kimileri tatlı hayata doğar
Kimileriyse sonsuz geceye"

Dünyadaki eşitsizlikleri açıklamak için bir tek bu söz yeterli mi?
Ben iyi şartlarda doğdum oysa kötü, bu da onun şansı işte deyip sırtımızı dönmek ve başkalarının acı çekmesi karşısında vicdanımızı pür-u pak tutmak...
Bunu becerebilen var mı?
Kuşkusuz milyonlarca.
Adaletsiz bir dünyada yaşamayı kabul etmek süper yöntem.

La Rochefoucauld'da haklı; en dayanıklı olduğumuz acı başkalarının acısı.

totoroooo

2008-04-16T16:42:00.005+03:00

Eve minik bir canavar aldık. Bu akşam birlikteliğimizin 10. günü dolacak ve henüz 3’lü yaşamın dengesini oturtabilmiş değiliz ama 10 gün içerisindeki gelişiminden ötürü kesinlikle ümitliyiz.

Bu tüylü cüce, ilk üç gün kesintisiz olarak bağırdı. Önce kendini acındıracak incelikte ve minik seslenişler şeklinde başlayan bağırtı, aniden sanki kafasına duvardaki 20 kiloluk tablo düşmüş gibi tiz bir çığlığa ordan da iç kıyıcı yükseklikte monoton bir ağlamaya dönüştü. 3 gece kadar gecenin üç buçuğunda kendisi ile oynamamız hususunda diretince, ne kadar çığırırsa çığırsn umursamamaya karar vererek kendisini koridora saldık. Bir üç gece daha geçince gece çığlıkları sona erdi.

Halen sabah en geç sekizde yatak odasının kapısında farklı tizliklerde bağırmaya devam ediyor, çalar saatin beceremediğini becererek bizi uyandırdığı için hafta sonları dışında bu da büyük bir sorun teşkil etmeyecek gibi görünmekte..

Şimdilerde asıl sorunumuz, ufaklığın dişleri.

Önce hızla kütüphanenin ardına kaçılır, yere iyice yapışılarak, kulaklar geriye atılır, vücut gerilir, iki pati önde az sonra saldıracağım ona göre pozisyonuna getirilir ve sessiz bekleyiş başlar, iki üç adım atılır, pozisyonumuz bozulmaz. Bu arada ilgisi çoktan televizyona kaymış biz sefil sahiplerin üzerine hızla atlanarak, rastlanılan ilk bölge hunharca ısırılır ve kaçılır.

Üç gündür ısırdım, kaçtım, ısırdım, kaçmıyorum daha çok ısırıcam oynuyoruz. Arada küçük bir bebek olmanın getirdiği salaklıkla kendisinin uykusu geliyor ancak saldırcan ruhu ağır geldiği için evde hareket halinde gördüğü her noktaya sıçramaya ve ısırmaya devam ediyor ta ki içimizde birisi TV karşısında mayışmaya başlayıncaya kadar. O zaman Totoro bey de yorulduğunu ve aslında bir bebek olduğu kabul edip gelip yanımıza uzanarak bizlere kısa süreliğine de olsa ‘yaşasın kedimiz var munis’ hissini yaşatmakta.

Arada dellenip el kadar kediye kötü davrandığım için, bugün tüm gün kendimi vicdansız ebeveynler gibi hissettim, bu akşam kendisine oyuncak alıp eve gideceğim. Umuyorum beni affedip bağrına basacak, yoksa elimdeki bin çiziğe ikinci binde eklenebilir.

deli saçması

2008-04-14T17:28:00.003+03:00

İş güç falan filan bunlar ne saçma şeyler yarabbim. Bir hayat idame ettirme sevdasıdır gidiyor. Kütüphanemde 444. kitabımıda yerleştirivereyim. İşten ve de güçten vakit bulurda kafamı da toparlarsam bir ara okurum. Şu Cd'de bir kenariye de duruversin. Bu denli basit değil tabi, başka bir takım ihtiyaçları daha karşılıyor kendileri ama yani gene de nereye kadar. Ben gene çok sıkıldım çalışmak denen zaman öğütücüsünden, hani dünyayı kurtaracak önemde bir şey yapsam neyse o da yok. Herkesin ezbere bildiği kelimlerin yerlerini değiştirip değiştirip baştan yazıyorum. Aslında dünya üzerinde çalışan kitlenin %80 hiç bir ipe sapa gelmez işler yapıyor. Hepimiz faydasızız, ama çalışmaya devam ediyoruz.
saçma

fersah fersah tahammül

2008-03-31T17:18:00.002+03:00

Şimdi ben, şu üç günlük dünyada sırf rahat etmek, istediğim kitapları satın almak, dünyanın merak ettiğim köşelerine seyahat edebilmek ve ara sıra sokaklarda sürtebilmek için; her sabah 07:30’da güç bela uyanmak, yarım saat içinde yollara düşmek, İstanbul trafiği ile boğuşa boğuşa 9:30’da ofis masasına oturmak, alalacele atıştırmak, akşamın 18:30’una kadar bu masada çakılı kalmak, gün boyu zeka seviyelerinden şüphe duyduğum insanlarla muhatap olmak, onlara iş beğendirmeye çalışmak, koca ile aynı işyerinde çalışıyor olunca her şeyin stresini iki kat hissetmek ve çok bunalmak, öğlenleri iki arada bir derede hızlıca yemek yemek, akşam aynı pis İstanbul trafiği ile tekrar savaşarak evime ulaşmak,bu arada ülkenin üzerinden geçen her kaosta dik durmaya çalışmak, %1 olmanın dayanılmaz ağırlığına katlanmak, umudumu yitirmemeye uğraşmak, özgürlük kavramımı her gün yeni baştan yazmak, cehalete, kendini beğenmişliğe, hoşgörüsüzlüğe, kabalığa, faşistlere, ulusalcılara, dincilere ve salaklara tahammül etmek zorunda mıyım?

Evet, ne acıdır ki evet.

eski savaşçılardan kim kaldı

2008-03-28T15:47:00.005+02:00

7200 dakikadır bir haberin üzerine yatmış bekliyordum. Telefon ha çaldı ha çalacak, ha çaldı ha çalacak derken hain alet çalmadı. Beklenilen haber kuru bir e-mailin içine hapsolmuş olarak bu öğlen sularında posta kutuma düşüverdi.
Sonuç bütün şahane planlarım avucumda patlamış görünüyor ve bir B planına ihtiyaç hasıl durumda.

Go.

Christian dior ki;

2008-03-27T14:05:00.003+02:00

Hayat tuhaf tesadüflere gebe bir organizma sanıyorum.

Hint okyanusunda bidirik bir adada sevgili sevgilim, köpek balıkları ve Peter Sellers cümleleri ile konuşan İndian-Male karışımı karamukların dışında kimseyi görmeden geçen beş süfer ötesi günden sonra, gayet okyanus sarhoşu olarak memlekete varışımın ertesi iş gününde, bilgisayarımı açıp,hayatın sürprizi ile karşılaşıverdim.

Christian’dan mail gelmiş.
Bir yıldan uzun bir süredir, aramızda hiçbir iletişimin gerçekleşmediği hayatımın en platonik aşkı.
Almanya’da ikamet ettiğim o uzun 13 ayı, ömrümün en güzel senesine çeviren, konuşmadan da anlaşılabileceğini, aynı anda benzer şeyleri düşünebileceğin ve aynı ana dil ile büyümesen de ortak bir dil yaratabileceğin bir başka insanın daha olabileceğini kanıtlamış olan er kişi oluyorlar kendisi. Önyargılarımın son kalesini yıkan kişi.

Üç sene önce, sırf ben mutlu olayım diye bilgisayar ekranına Wuppertalli kutup ayılarının fotoğraflarını koyan ve mavi koltukta karşımda oturup, biz hayat üzerine cümleler kurarken konu çocuklara geldiğinde, “ben küçük bir Christian dolansın derdinde değilim, o yüzden de çocuk benim hayatımda son sırada” diyen adamın çocuğu olacakmış, evleniyormuş ve çok çok mutluymuş bütün bu olup bitenden.
“Sen benim gibi düşünmezdin, benden de beklemezdin” değil mi diyor, mavi koltuklu odada yaptığımız dünyevi konuşmalara atıfta bulunarak, muhtemelen o da benim gibi her gününü hatırlıyor o uzun bir senenin.

“Kader olmalı bu Christian, taze gelin olarak, okyanus kokusu ile eve döndüğüm sabah senden bu maili almak başka bir şey olamaz” dedim.
Bu sabah, bir mail daha gelmiş kendisinden, hiçbir şeyin tesadüf olmadığını, “bizim” hikâyemizin de bu şekilde gelişmesinden mutlu olduğunu söylemiş, çok Almanca, pek Türkçe’ye çevrilemez bir kelime ile kullandığı için kendisi, ancak şunu söyleyebilirim ki sonlanmasından dememiş.

Eve dönerken ona İstanbul’da görüşürüz demiştim. Gelmedi. Ben de gitmedim. Artık gider miyim, sanmıyorum.

Ama hayat tesadüfler biriktiren bir tanrıça olduğu sürece, bunu kim bilebilir.

Genelmemelere inat, hayat ne rahat

2008-03-21T23:31:00.002+02:00

Son günlerde sağım solum, önüm arkam herkes olmuş genelmemeci.
Ellerinde bir zilli düdük, konuş konuşabildiğince.
Hem dondurma, hem de gazozun aynı anda alınamayacağı öğretilen, dolayısı ile de doyumsuzluk içinde olması ön görülen 80 kuşağı genç erişkinleri olarak bu genelmemecilerden oldukça nasibimizi alıyoruz.

Kişisel mutsuzlukları, yetersizlikleri, tatminsizliklerinin bir yansıması olarak; samimiyete inançlarını yitirmiş olan genelmemeciler için herkes sahte.
Yaşamlar sahte, istekler sahte, yapılanlar ve yapılmayanlar sahte.

Sürekli bir beklenti içinde olmalısınız, hiçbir şey yetmemeli, hep daha fazlası, daha pahalısı, daha görkemlisini istemelisiniz, ola ki istemiyorsunuz o zaman siz koca bir yalancısınız, en hafifi ile kendinizi kandırmaktasınız.
Minik istekler, günün içine sızan mutluluklar, klişelerden hoşlanma, bunların hepsi sahtedir, genelmemecilerin gözünde.

Ola ki, bir şeyden rahatsızsınız, kusmak istediniz bu nahoş durumu, aportta beklerler, aleyhinizde delil bulmuş bir komiser edasıyla kullanmak için. “Ben demiştim zaten en sevilesi cümleleridir, çünkü en kolay onun kıçına yapıştırılır en havalısından bir genelmeme”

Neyse genelmemecilerden olmadan sonlandırayım bu postu

Reklam özcinnet kurulu

2008-03-19T18:20:00.004+02:00

Kuşkusuz herhangi bir iş yerinde çalışmak insan sağlığı için fiziksel ve sinirsel olmak üzere binlerce zararlı boku bir araya getiriyor. Duruma reklam ajansları açısından bakmak isterim, kendi uzmanlık(!) alanım bu olduğu için.

Gece binlmemkaçlara kadar çalışmak ve bu boşa tüketilen saatlerde pizza/kola/kahve üçgeninde beslenme sonucu oluşan, göbek, selülit, sivilce gibi şeylerden –nedense bu işin olmazsa olmazları gibi sunuldukları için- hiç bahsetmeyeceğim.

1) Etraf her şeyi bilen, hiçbir şey bilmezlerle doludur. Şöyle tarif edeyim, asıl işi müşteri temsilcisi olması gereken kişi, patronlardan biri de olmanın getirdiği kendini bilmezlikle, senior yazar gibi davranabilmekte ve sizin saatlerce uğraşarak yazdığınız herhangi bir metni-kısa uzun önemli önemsiz- oturup üstelik de sizi de yanınıza çağırıp onaylatmaya çalışarak edit edebilmektedir. Etmiştir, gözlerimin önünde her hafta bir kere cereyan eden bu olay sonucunda ben kendisini hayatımın sonuna kadar gözlerimin önünden men etmek istemindeyim heyhat edememekteyim.

2) Boşa vakit geçirilir, boşa hayat tüketilir de deninebilir, hiçbir şey vaktinde bitmez. Asla. Herkesin her konuda ahkam kesme yetkisi ile donatılması sonucu kıçı kırık bir föy (içinde ıvır zıvır bilgimtrak şeylerin yazdığı ve tüketici denen kitlenin çantalarına tıkıştırdıktan sonra ilk buldukları çöpe postaladıkları kağıt israfı) için dahi saatlerce toplantı yapılır, nasıl daha yaratıcı olur nasıl ilk çöp değil de ikinci çöpe atarlar, köşesine resim mi çizsek, üstüne boncuk mu kondursak, şeklinde devam eden 5 saatlik boş toplantılar yaparsınız, sonuçta o akşam herkes ajansta kalır çünkü o salak föyün sabaha müşterinin elinde olması gereklidir.

3) Görseller ve para sorunsalı. Bildiğiniz üzere, reklam adı verilen her şeyin %99’u görselden oluşur ve sayın reklamveren insanı bu görsellere asla ve asla para ödemek istemez. Kendi ürünlerini bu bir meyve suyu da olabilir, selülit kremi de sushi de hiç fark etmez. Kendileri ne meyve suyunu ne de sushiyi beleşe satmasalar da Görsel bedava olmalıdır ve mutlaka ama mutlaka en az 5 görsel alternatif olmalı, bedava beş tabii ki. Sonra bu görsellerdeki insanlar mutlaka Türk’e benzemelidir, yüksek çözünürlüklü olmalıdır, fotoğraf çekimi zinhar yapılamaz, çünkü bedava olmalı kuralını ihlal etmiş olursunuz. Buyurun size bir ajans gecesi daha, beleş siteler taranacak, eskaza bulunan görseller istenilen görsele ulaşılmak için fotoşop marifeti ile birbirlerine yapıştırılacak, renkleri açılıp, ışık ayarları değişecek hiç olmadı illüstrasyon yapılacak. Müşteri beğenecek mi? Muhtemelen hayır.. Ne de olsa o da spor yapmak için önce spor salonuna kova ile para dökmesi gereken bir Türk insanı önce parasını ödemesi gerek.

4) İçim şişti. Belki bir ara devam ederim şimdilik bu kadar.

cehenneme hoş geldim, migren!

2008-03-18T18:10:00.001+02:00

Tarifi güç, kafamın içinde, hemen kafatasımın iç çeperinde hafif bir sıcaklık var. Bu sıcaklık göz kapaklarımın, gözlerimin üzerini örtmesine neden oluyor, gözlerim yarı açık yarı kapalı, hafif bir buğu var önünde. Şakaklarımdan, başımın ortasına doğru, şakaklarda baş parmak, tam orta noktada işaret parmaklar olmak üzere beynim bir cenderenin içinde eziliyor.

Ön loblarda daha derinlere sızmaya çalışan ince bir sızı.

Midem kararsız, hafifçe bulanıyor ama dışarı taşacak kadar değil, içimi ekşitecek kadar.

Bir parça çubuk kraker uzatıyor birileri, boğazımdan aşağı ulaşırken tuzlu çubuk parçası, yemek borumdan aşağı inişini hissediyorum.

Alnımın içindeki sıcak sıvı çoğalıyor, sanki ön lobu işgal eden bir su ısıtıcısı var ve yavaş yavaş fokurduyor, biraz sonra ön lob ve üzerini örten kafatası beynimin geri kalan kısmından ayrılacak.

okyanusta balık olmak

2008-03-12T20:47:00.005+02:00

Yukarıdaki sularda, aşağıdaki arkadaşlarla bunca kaynaştıktan sonra, memlekete geri dönen bünyenin okyanusa aş ermesinden daha doğal ne olabilir sorarım size?

birazcık helecanlanmaya başladım

2008-02-28T11:27:00.000+02:00

2008-02-23T19:29:00.002+02:00

Günlerden cumartesi, 7 günden daha az bir süre sonra evleniyorum ama halaaaa işteyim. Dahası yarın da gelmemiz bekleniyor .
Birisinin bütün bunların hesabını vermesi gerek.

2008-02-21T11:48:00.003+02:00

Geçen haftanın karı gidip yerini güneşli bir İstanbul gününe bırakmış durumda.
dıp dıp dıp sesleri geliyor yan odadan.

tıss

2008-02-17T19:59:00.001+02:00

Günlerdir, haftalardır belki de aylardır ilk defa yalnızım. Ebeveynler yok, Tansu yok, televizyon sesi yok. Bir tek ben. etrafım çok kalabalık olduğu için dışarı çıkmakta direnç gösterdiğini sandığım iç sesim ise gene sessiz.

Öyle ki bir şeyler söylemem lazım sanki, çok şeyler ama yok çıkmıyor. sürekli sanal gündemlerle asıl gündemi değiştirilen Türkiye gibi hissediyorum kendimi.
Ne yaptığının farkında olmadan bir uçuruma doğru sürüklenen. Uçurumdan sonrası ise meçhul, ya cennet ya da cinnet.

Ebe-le-me-ce

2008-02-03T22:25:00.000+02:00

Borsalino insanı hali hazırdaki şartlarımı da göz önünde tutarak beni biplemiş, eh bu kadar biplemiş oyun bozanlık etmek olmaz.
Öyleyse buyurun..

Olmasını istediğim mantıklı şeyler

1) Düğüne dair her kafadan çıkan türlü tuhaf isteklerden yara almadan, akıl ve ruh sağlığımı kaybetmeden düğün gelsin ve çok şahane bir biçimde, başta ben olmak üzere herkesin çok çok çok eğlendiği şekilde geçip, gitsin.
2) Ayk ve Nurgül gün boyu çok fotojenik bir o kadar estetik resimlerimizi çeksinler.
2) 9 gidiş ve 9 dönüş olmak üzere 18 saatlik uçak yolculuğu tribülanssız, sakin ve minimum havaalanı/uçuş stresi içinde geçsin.
3) Maaşıma şöyle afili bir zaman yapılsın, kıçım tavan vursun -keyiften ve şaşkınlıktan-
4) Sevgilimin bütün testleri gayet olumlu çıksın, turp gibi olsun.
5) Saraybosna'ya giden makul fiyatlı bir ulaşım aracı-mümkünse uçak- bulmak.

Olmasını istediğim mantıksız şeyler

1) Buenos Aires'e taşınmak bilumum kapitalist isteklerimden sıyrılıp tam bir ruh dinginliği içinde ufak bir lokantada yemek yaparak geçinmek ve tabii ki hayatımın aşkı ile karşılaşmak.
2) Nerden geldiğinin önemi olmayan ve beni hayatımın sonuna kadar sefahat içerisinde yaşatacak paraya sahip olarak, şu saniye bu işerinin kapısından çıkmak ve bir daha hiçbir işyerinin kapısından girmeden kendimi zevk-ü sefaya vermek.
3) On yaş daha genç olmak, fen ve matematikte harikalar yaratarak ÖSS canavarından kansız geçerek tıp okumak, psikiyatrinin derinliklerine dalmak, ne bokuma yarayacaksa.

Bir daha dünyaya gelsem

1) Okyanus kıyısında bir adada doğmak ve kapital sistemden olabildiğince uzak olmak isterdim. en büyük derdim muz ağaçları falan olsaydı.

Bu kadar.
Ulan ne kadar az isteğim varmış şu hayatta, ne kadar renksiz bir insanmışım.
Bu mim boku sayesinde bunu da öğrettiniz ya sayın Ekin hanım, alacağınız olsun. Çok bedbahtım.

hıh, sensin sıkıcı!

2008-01-22T17:52:00.000+02:00

Bir takım blogları takip etmeye başladığımdan beri etrafta ne kadar çok gizli komik insan olduğunu ve beraberinde de kendimi bu gürüh içerisinde süper sıkıcı ve negatif bir tipleme olarak görmeye başladım.
Halbuki değilim, hatta ne alaksıa var canım, gayet komik, esprili, etrafına neşe saçan, ne biliiim zeki hoş zaman zaman boş falan filan bir insanım.
Tamam sıklıkla saçma depresif hallerin bir ucundan diğerine dolanmışlığım mevcut, bu blogda genel olarak buna hizmet etmekte ama yani şimdi şöyle bir kendime dışarıdan baktım da -yani blog üzerinden dışarıdan- ne sıkıcı bir tipleme çizmeye başlamışım canım.
Kendimden sıkılası, bu kadar olur.

Bu akşam eve gidip, bütün aile fertlerimi çılgınca güldüreyim de, özgüvenim geri gelsin.

yok

2008-01-21T11:14:00.000+02:00

Bu günü de saymazsak, geriye kaldı 11 gün!
Yoğun bir tıkanıklık içerisindeyim, yazmaz, çizmez, okumaz ve dolayısı ile de hiçbir halltan etkilenmez bir saksı çiçeğine dönüştüm de denilebilir tabi bu duruma. Beslenmemizi sağlayan damarların tamamını bir tarihin arkasına ötlediğim içinde, o tarihten sonra da devam ederse bu sıfır durumu, ne olacak bilmiyorum.
Bir kaç gün önce, yüz değiştirerek bloglar alemime geri döndüm dönmesine de, ne yazacak bir şey var ne de benim yazmaya mecalim.
Satır dolduran saçma beyhude bir çaba işte.

Bu ülke...

2008-01-20T20:30:00.000+02:00

Aynı hislere sahibim.